Ισημερία (χρόνος τρίτος)

It's jungle out there

2010-03-21T12:22:00.000-07:00

προσπαθώντας να εξηγήσω στο Ραφάκι τι σημαίνει παρενόχληση και γιατί δεν πρέπει να έχουμε τις κουρτίνες ανοιχτές το βράδυ όταν παίζουμε στο δωμάτιο μας μ' όλα τα φώτα αναμμένα:
"γιατί στοχοποιείσαι, κατάλαβες; γιατί έξω, ίσως υπάρχει κάποιος ανώμαλος που σε παρακολουθεί και μαθαίνει που μένεις, που ζεις, τις ώρες που είσαι σπίτι.."

το Ραφάκι στον κόσμο του βεβαίως..
"μα μένουμε ψηλά μαμά! πως θα με πιάσει;"
"βρε παιδί μου δεν είναι εκεί το θέμα! το θέμα είναι πως ο κόσμος είναι επικίνδυνο μέρος. κι εσύ πρέπει να προσέχεις πάαρα πολύ. τα 'χουμε ξαναπεί αυτά. τα μάτια σου δεκατέσσερα! μη προκαλείς! μη δίνεις στόχο! κλείνε τις ρημαδιασμένες τις κουρτίνες! πρόσεχε!"
"καλά, θα προσέχω"
"γιατί δεν ξέρεις τι είναι δίπλα, απέναντι, ποιος σε βλέπει, ποιος σε παρατηρεί. γεμάτος είναι ο κόσμος με κάθε είδους ανθρώπους"
λέω προσπαθώντας τουλάχιστον να τη φοβίσω, μιας και εξακολουθεί να είναι στο ροζ συννεφάκι της, όπου το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να ανακατευτούν τα μαλλιά της Μπάρμπι.

αφού προσπαθώ και προσπαθώ κι αφού βλέπω πως σιγά σιγά αρχίζει να μπαίνει στο νόημα, στο τέλος τη ρωτάω:
"κατάλαβες;"
"κατάλαβα!"
"τι κατάλαβες;"
"πως είναι κρίμα να ζούμε σε μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και που είναι γεμάτη με ανώμαλους.."

Το soundrack της κάθε μέρας

2010-03-16T12:24:00.000-07:00

φοράω τα ακουστικά μου και βγαίνω στο δρόμο:το μεσημέρι να πάρω το Ραφάκι απ' το σχολείο
το απόγευμα απ' τ' αγγλικά
να ψωνίσω
ν' αγοράσω
να χαζέψω

φοράω τ' ακουστικά μου κι ακούω:

Jay Z / Alicia Keys - empire state of mind
Gavin DeGraw - I don't want to be
Noisettes - Never Forget You

αλλά και: Bruce Springsteen - Streets Of Philadelphia
David Bowie - Life On Mars
Lucinda Williams - Those Three Days

προχωράω κάτω από έναν ασυννέφιαστο ουρανό κι ακούω τους κεραυνούς απ' το Riders On The Storm
και την κιθάρα των Unisex - Pigs and their farms

οι άνθρωποι δίπλα με προσπερνούν
με σκουντάνε
ίσως κάποιες στιγμές μου μιλούν

αλλά στο δικό μου κόσμο, για λίγες ώρες υπάρχει μόνο η μουσική

la petite fille de la mer
take five
you are the sunshine of my life

κι έτσι, χώνω τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν
μισοκλείνω τα μάτια
και
fly in the sky
ξανά..

Δάσκαλοι και δασκάλες

2010-03-13T12:26:00.000-08:00

το Ραφάκι χτες αρρώστησε.μου τηλεφώνησε ο δάσκαλος απ' το σχολείο να πάω να την πάρω και σε δέκα λεπτά ήμουν έξω από την πόρτα κάθιδρη και αγχωμένη.

το σχολείο εκείνη την ώρα είχε διάλειμμα, το Ραφάκι με περίμενε στην πόρτα.
χαμός στο προαύλιο: παιδιά που έπαιζαν, έτρεχαν, έπεφταν και με τη χάρη του πιτσιρικά aka λέγε-με-λάστιχο ξανασηκώνονταν κι έτρεχαν, έπαιζαν κι έπεφταν ξανά.
δυο δασκάλες με τη φύλακα του σχολείου, στέκονταν μακριά και συζητούσαν.

"μωρό μου είσαι καλά;" ρώτησα τη μικρή που ακουμπισμένη στα κάγκελα περίμενε στωικά να πάω να την πάρω
"όχι μαμά" μου απάντησε σιγά
"θα το φτιάξουμε αγάπη μου, μην ανησυχείς" της είπα "εσύ, πήγαινε και πες να ανοίξουν την πόρτα κι όλα μια χαρά θα πάνε!"

έφυγε το Ραφάκι, πλησίασε τις κυρίες και επί δέκα λεπτά προσπαθούσε να πείσει μια απ' αυτές, να έρθει στην πόρτα να την ανοίξει.

τρεις φορές, ακριβώς τρεις φορές οι κυρίες με κοίταξαν κι έπειτα αδιαφορώντας γύρισαν την πλάτη και συνέχισαν την κουβέντα τους.
με την επιμονή της μικρής, κάποια στιγμή, εδέησε η προπέρσυνη "δασκάλα" της, να έρθει αργόσυρτα να ξεκλειδώσει την πόρτα.

πήρα τη μικρή απ' το χέρι, προτιμώντας να σωπάσω παρά να ασχοληθώ με το θέμα και σε λίγα λεπτά μπαίναμε σπίτι.

δόξα τω Θεώ, μάλλον ήταν μια απ' αυτές τις εικοσιτετράωρες ιώσεις: σήμερα είναι σαφώς καλύτερα.
αύριο, αν όλα συνεχίσουν να είναι καλά, θα πάμε βόλτα στη θάλασσα.

"έχετε υπ' όψιν σας κυρία μου, σε τι σχολείο στέλνετε το παιδί σας;"
με ρώτησε κάποιος εκπαιδευτικός πριν λίγο καιρό, ο οποίος μάλιστα εργάζεται στο συγκεκριμένο σχολείο.

βλέπω τη Ραφαηλία να γράφει, να διαβάζει, να παίζει στο διάλειμμα κι είμαι χαρούμενη που τουλάχιστον φέτος, έχει καλό δάσκαλο.
καλό άνθρωπο πάνω απ' όλα, καλό δάσκαλο κατά δεύτερον.

κι αισθάνομαι πολύ τυχερή γι' αυτό.
πολύ όμως.
ακόμα και για το αυτονόητο, γι' αυτό που δικαιούμεθα, προσωπικά αισθάνομαι πολύ τυχερή: καλό δάσκαλο..

κι αυτό εμένα, μου είναι αρκετό.

Αναγκαστικά!

2010-03-07T12:27:00.000-08:00

είμαι ξαπλωμένη, λίγο στεναχωρημένη, έξω βρέχει πολύ, έχω δει άπειρες σεζόν από το one tree hill κι έχω σηκωθεί μόνο και μόνο για να μαγειρέψω λαζάνια και για να τα σερβίρω βιαστικά προτού χωθώ στο κρεββάτι ξανά, με τη γάτα στα πόδια μου να γουργουρίζει στον ήχο της βροχής.
κάποια στιγμή, το Ραφάκι έρχεται τρέχοντας να με ρωτήσει κάτι για το σχολείο και βρίσκω την ευκαιρία να την αρπάξω.
την κρατώ στην αγκαλιά μου, χώνω τη μύτη στα μαλλάκια της ανασαίνοντας βαθιά και της δίνω ένα εκατομμύριο, πεντάκοσιες χιλιάδες και τριακόσια σαράντα έξι φιλιά!

"σ' αγαπάω μωρό μου! εσύ μ' αγαπάς;" της ψιθυρίζω στο αυτάκι
"και βέβαια! είσαι η μαμά μου και σ' αγαπάω αναγκαστικά!"
..........................................................

υγ
η φωτογραφία τραβηγμένη από το Ελενάκι, σε κάποια βόλτα, όταν φυσούσε πολύ αλλά δεν έβρεχε καθόλου

..η ζωή έχει πλάκα

2010-03-02T12:33:00.000-08:00

πως το 'λεγε εκείνο το τραγουδάκι των Αctive Member, θυμάστε;καληνύχτα μαλάκα η ζωή έχει πλάκα, ε;
ε, ναι, η ζωή έχει στ' αλήθεια πλάκα.

εδώ και καιρό, με προβλημάτιζε η νοοτροπία "Στάλιν-κυνηγάει-απογόνους-Τρότσκι"
που μεταφράζεται: όποιος έχει πρόβλημα με μένα, αυτόματα διαγράφει και τα κορίτσια μου.

το 'ζησα στα blogs
(το πιστεύετε πως άνθρωποι που τσακωθήκαμε και ιδιαίτερα άνθρωποι που τσακώθηκαν μαζί μου χωρίς να τσακωθώ εγώ μ' αυτούς) διέγραψαν αυτόματα την Ελένη απ' το blogroll τους;)
το 'ζησα στη ζωή
(κυρία που έχει πάψει να μου μιλάει, προσπαθούσε μ' ένα μοναδικά κωμικό τρόπο να αποφύγει χτες το βράδυ την Ελένη.
η οποία Ελένη, αφού πρώτα διασκέδασε με τις απόπειρες της κυρίας, στο τέλος, πήγε κατευθείαν μπροστά της, τη χαιρέτησε τραγουδιστά "γεια σααας" κι έφυγε)
το ζω στο σχολείο
(μαμάδες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, να αντιπαθούν τα παιδιά των "εχθρών"
ή δασκάλες, που "δεν μπορούν" συγκεκριμένες μαμάδες, να το μεταφέρουν αυτό άνετα στα πιτσιρίκια των άλλων)

λες και το αρνητικό, πρέπει να σκεπάσει, να κουκουλώσει όχι μόνο αυτόν που δεν αντέχουν, αλλά και όλους όσοι έχουν σχέση μαζί του.

στην αρχή λοιπόν αυτό με προβλημάτιζε.
πολύ.
ύστερα, έμαθα να το ανέχομαι, χωρίς να με στεναχωρεί.
τώρα, το έχω πλέον συνηθίσει. και όχι μόνο.
υπάρχουνε στιγμές (όπως η χθεσινή με την Ελένη) που γελάω.
πολύ.

γιατί -πως να το κάνουμε;- η ζωή
έχει στ' αλήθεια πλάκα

καληνύχτα
....

To sms

2010-02-28T10:23:00.000-08:00

το Ελενάκι, πήρε το iphone 3gs, το 32αρι.

βετεράνος στα μηνύματα, γράφει με τρομερές ταχύτητες, αλλά φυσικά δεν είναι συνηθισμένη σε πληκτρολόγια αφής.

έχει πάρει λοιπόν το κινητό, κοιμάται (σχεδόν) αγκαλιά μαζί του, ξυπνάει το πρωί καταχαρούμενη και πρώτη της δουλειά να στείλει μήνυμα στη φίλη της τη Γεωργία "καλημέρα, τι κάνεις;"

μόνο που λόγω αφής και ταχύτητας στέλνει:
"καλημέρα. το κάνεις;;"
................................
(κι αυτή ήταν η εκδίκηση του συμβατικού πληκτρολογίου..
ή η χαρά του sms..)

Λοξία

2010-02-25T10:22:00.000-08:00

"μαμά;"
"τ' είναι μωρό;"
"η Ελένη απ' την τάξη μου, χτύπησε το μάτι της και της το έχουν κλείσει"
"την καημένη.."
"και τώρα βλέπει μόνο με το ένα μάτι"
"ε, δεν θα 'ναι για πολύ καιρό, μη στεναχωριέσαι. γρήγορα θα γίνει καλά, είμαι σίγουρη"

κλείνει με το ένα της χέρι το ματάκι και προσπαθεί να δει με το άλλο

"μαμά, όταν έχεις το ένα σου μάτι κλειστό, βλέπεις λοξία;"

όχι μωρό μου.
όταν έχεις το ένα σου μάτι κλειστό, δεν βλέπεις λοξία.
λοξία βλέπεις, όταν έχεις κλειστή την καρδιά σου!

μόνο τότε..

Δυο λεπτά ακόμη..

2010-02-21T10:21:00.000-08:00

"κοιμήσου, πέρασε η ώρα. σχολείο αύριο!"
"σε λιγάκι"
"τώρα! κοιμήσου"
"σε δυο λεπτά μπορώ; ε; μπορώ;"
"δυο λεπτά όμως! ούτε μισό παραπάνω"
"μόνο, μόνο. θα διαβάσω λιγάκι, δυο λεπτούλια διάβασμα!"
"άϊντε καταφερτζού, άϊντε.."

έφυγα και την ξέχασα για μισή ώρα.
γύρισα στο δωμάτιο γρήγορα, να κλείσω το φως, να τη φιλήσω, να την καληνυχτίσω.
κι εκεί, με το βιβλίο στα χέρια την είχε πάρει ήδη ο ύπνος..

σήμερα φυσάει πολύ
σίγουρα το βράδυ, την ώρα που ο αέρας θα σηκώνει την τέντα στο μπαλκόνι, φφσσσ σαν πανί ιστιοφόρου, το Ραφάκι, θ' ακούει τον άνεμο και θα 'ρχεται τρέχοντας να μας βρει: "ακούτε; ακούτε ο αέρας πως κάνει;"
κι όταν έρθει η ώρα του ύπνου
"σε δυο λεπτά, μπορώ; ε; μπορώ;"

και τα δυο λεπτά θα γίνουν τέσσερα
και δεκατέσσερα
κι όταν θα επιστρέψω για να κλείσω το φως, να τη φιλήσω, να την καληνυχτίσω,
εκεί, με το βιβλίο στα χέρια θα την έχει πάρει ήδη ο ύπνος..

κι αυτό
τώρα που ο χειμώνας πλησίασε ξανά
ίσως θα γίνεται
κάθε ευλογημένο βράδυ..

Τα δέκα που δεν αντέχω σήμερα:

2010-02-17T10:19:00.000-08:00

1. το πρωινό στη ΝΕΤ με τη Ρίτσα Μπιζόγλη
(δεν αντέχω τη Ρίτσα Μπιζόγλη, ούτε ως δημοσιογράφο, ούτε ως όνομα)

2. όλες τις κορώνες σχετικά με την αποβληθείσα μαθήτρια και το facebook
(το ρόλο της ρουφιάνας-μάνας τον σκέφτηκε κανείς;)

3. τις εκπομπές του Λαζόπουλου
(αυτός ως διαταραγμένο άτομο δικαιολογείται.
ο όχλος όμως που τον ακολουθεί λιγωμένος στα γέλια, πως;;)

4. τους χαρμάνηδες που καπνίζουν στο δρόμο ή έξω απ' το προαύλιο του σχολείου και με πνίγουν
(δεν δικαιούσαι να μου φυσάς τον καπνό στα μούτρα, πως να το κάνουμε;)

5. τα στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν και καλά κρατούν στα εννιάχρονα της τάξης της Ραφαηλίας
(και νόμιζα η αφελής, πως μόνο στο Λύκειο γίνονται αυτά)

6. τον κόσμο που βιάζεται και με σπρώχνει να περάσει
(δεν αντέχω να με ακουμπάνε ξένοι, καθόλου)

7. τα greekllish παντού!
(το άκρον άωτον της αμορφωσιάς και της κακής αισθητικής)

8. τους έχοντες γνώμη επί παντός επιστητού
(οι οποίοι τονίζουν συνήθως την άποψη τους με μεγαλοστομίες)

9. τις μανάδες-καριερίστες
(όπου το παιδί τους γίνεται η καριέρα που ποτέ δεν είχαν)

10. εμένα που επιτρέπω να μ' ενοχλούν όλα τα παραπάνω
.........................................................

Ιστορίες του μπάνιου

2010-02-13T10:18:00.000-08:00

περασμένες δύο το πρωί κι όλη η φύσις ησυχάζει πλην εμού, που επί ένα τέταρτο ασχολούμαι με τη διακόσμηση του μπάνιου.
συγκεκριμένα προσπαθώ να τακτοποιήσω ένα διαμαντένιο στεματάκι που έφερε χτες η Ελένη, μέσα στις αχιβάδες και τα κοχύλια.
σε λίγο θα χαράξει, αλλά μ' έχει πιάσει το γνωστό
"πότε πρόκοψες καημένη;
το Σαββάτο που σημαίνει"
και διόλου δε δίνω σημασία στην ώρα.

το φτιάχνω έτσι, το φτιάχνω αλλιώς, το βάζω πάνω απ' τα κοχύλια, το ρίχνω κάτω απ' τους αχινούς, μέχρι που κάποια στιγμή το αποτέλεσμα -επιτέλους- με ικανοποιεί, βγαίνω απ' το μπάνιο, κλείνω το φως και ξαπλώνω να δω την τρίτη και τελευταία σαιζόν του Gossip Girl xo xo.

την άλλη μέρα, εκεί που καθαρίζω τον νιπτήρα, βλέπω πως το στεματάκι έχει μετακινηθεί κι είναι πεταμένο πάνω απ' τους αχινούς και τις αχιβάδες.
το αίμα μου ανεβαίνει στο κεφάλι
( "επιτέλους, τίποτα δε σέβονται εδώ μέσα! δε μπορώ να φτιάξω κάτι, νιανιά θα μου το κάνουν")
και παίρνω την Ελένη στη δουλειά:

"δε μου λες, εσύ πείραξες το στεματάκι;"
"ποιο στεματάκι;"
"της Φρειδερίκης!"
"ποιας Φρειδερίκης; τι λες βρε μαμά;"
"το στεματάκι που είχα βάλει μεσ' τις αχιβάδες, στον καθρέφτη του μπάνιου"
"το είδα αλλά δεν το ακούμπησα."
"ε και ποιος το 'κανε;"
"τη μικρή τη ρώτησες;"

με το ασύρματο στο χέρι πάω στο Ραφάκι που είναι ξαπλωμένο και διαβάζει τη μικρή Λουλού

"δε μου λες, εσύ πείραξες το στεματάκι;"
"ποιο στεματάκι;"
"αυτό που ήταν στην εταζέρα, στον καθρέφτη του μπάνιου"
"α αυτό.. χμμμ... όχι"
"πως όχι;! η Ελένη δεν το πείραξε, εσύ όχι, ποιος το χάλασε; η Ακκα;"
"με την Ελένη μιλάς;"
"ναι, με την Ελένη"
"εχμμ, δεν ξέρω"
"εσύ το χάλασες; λέγε!"

σταματάει, με κοιτάει, πάει κάτι να πει, το σκέφτεται και στο τέλος βρίσκει τη λύση:

"εσύ ρωτάς ή η Ελένη;"
.......................................

Κυριακή γιορτή και σχόλη

2010-02-09T10:16:00.000-08:00

κι εκεί που ονειρευόμουν μια Κυριακή με βόλτες στη θάλασσα και νοσταλγικά τραγούδια,
ο "θερμοσίφουνας" που έλεγε κι η Παγώνα, αποφάσισε πως ήταν η ώρα του πια να τρυπήσει και όπως ήταν φυσικό, βόλτες και τραγούδια πήραν αναβολή για την επόμενη βδομάδα.

στη θέση τους, το σπίτι γέμισε με τα πράγματα του παταριού, μέχρι το ρηλάξ της Ραφαηλίας είχα εκεί πάνω (παρεμπιπτόντως αν γνωρίζετε κάποιον που να το θέλει, είναι σε άριστη κατάσταση), αλλά ευτυχώς βρέθηκε ένας υδραυλικός κι η αλλαγή έγινε τσακ-τσουκ: το καινούριο θερμοσίφωνο εγκαταστάθηκε μ' επιτυχία, τα πράματα ξαναπήγαν στη θέση τους κι έμεινα μόνο εγώ ζαλισμένη ν' αναρωτιέμαι αν όντως όλα είχαν τελειώσει τόσο γρήγορα.

αυτά την Κυριακή.
αυτά, πολύ πριν ανακαλύψω στο fb το μεγάλο μου καμάρι να κρατάει ένα τσιγάρο φάτσα-φόρα στου Σφακιανάκη.
κι αφού αναρωτήθηκα πως αυτό το παιδί που μεγάλωσε με Βιβάλντι, Αρλέτα και τζαζ, έφτασε να χορεύει το "μια ματιά σου μόνο φτάνει, αεροπλάνο να με κάνει" εστίασα στο τσιγάρο και το κοίταζα ξανά και ξανά, μέχρι που νύσταξα κι έγειρα στου κρεββατιού την πλώρη.

και όχι, δε με φίλησε του καπετάνιου η κόρη, αλλά ο εφιάλτης ήρθε στην ώρα του πριν καλά καλά κλείσω τα δόλια μάτια μου.
τότε ονειρεύτηκα, πως το τσιγάρο που κρατούσε το μωρό μου, δεν ήταν ένα απλό τσιγάρο, όχι.
είδα, πως μέσα είχε, εκτός από καπνό, μπόλικο τριμμένο κεφαλοτύρι!
άγνωστο γιατί, αυτό με αναστάτωσε τόσο πολύ, που ξύπνησα.

αργότερα, το Ελενάκι μου εξήγησε, πως το "κράτησε" απλά για τη φωτογραφία.
προφανώς άλλο αέρα έχει η φωτογραφία με το τσιγάρο και άλλο άνευ: είναι η καπνισμένη κι η άκαπνη, η μπαρουτοκαπνισμένη κι η ξενέρωτη.
τέτοιο ίματζ δηλαδή!

είπαμε πολλά εκείνο το βράδυ

τσακωθήκαμε για το τι είδους ρούχα είναι σωστό να φοράει ένας άνθρωπος
("μα αμάνικα χειμωνιάτικα; αμάνικα;;")
γελάσαμε
("τόσο σου αρέσει το σούσι μωρό μου; να σου πάρω ένα κιλό γαύρο από τη λαϊκή να το ευχαριστηθείς!")
αγκαλιαστήκαμε
("έλα δω!")
τσακωθήκαμε ξανά, γενικώς
("φτιάξε αυτό το κρεββάτι σου επιτέλους!")
μοιραστήκαμε τις δουλειές
("εσύ να δεις csi, εγώ θα τα κάνω όλα")
κάναμε διάφορες συμφωνίες
("εγώ θα δω csi κι εσύ θα τα κάνεις όλα")

κι όταν τέλειωσε αυτή η Κυριακή, ένιωσα πως δεν είχαμε χάσει και πολλά που δεν πήγαμε βόλτα.

μερικές φορές, είναι καλύτερα έτσι..

Παρασκευή - καλησπέρα σας!

2010-02-05T10:14:00.000-08:00

η Ελένη
(η δική μου όχι η Μενεγάκη)
φεύγει τρέχοντας για τη σχολή.

δεν περνάει ούτε ένα λεπτό, όταν βλέπω τα κλειδιά της ξεχασμένα πάνω στο τραπέζι.
τρέχω γρήγορα και σηκώνω το θυροτηλέφωνο, ελπίζοντας πως θα την προλάβω στην είσοδο της πολυκατοικίας.

"Ελένη, Ελένηηη" φωνάζω δυνατά
κι ακούω μια αντρική φωνή να μου απαντάει: "ο Παναγιώτης είμαι!"
....................

έτσι τελειώνει αυτή η βδομάδα.
με τον άγνωστο Παναγιώτη να μου δηλώνει την ταυτότητα του θυροτηλεφωνικώς και να με κάνει να γελάω -παρ' όλο το άγχος μου
με το Ραφάκι να περνάει μια ίωση στο πόδι
με την Ελένη να τρέχει -ως συνήθως- να προλάβει κάτι
και με τον Χρόνη να χαίρεται γιατί επιτέλους ήρθε η Παρασκευή.
....................

σε δυο μερούλες Κυριακή
αν είμαστε καλά, θα πάμε πάλι βόλτα στη θάλασσα
ακόμα κι αν βρέχει
ακόμα κι αν φυσάει πολύ
ακόμα κι αν το κρύο είναι τσουχτερό
(και να τ' αντέξω δε μπορώ)
....................

κι εκεί στην ακροθαλασσιά, θα σηκώσω το τζην και θα μπω στη θάλασσα πάλι

(κι ας μου παγώσουν τα πόδια
κι ας μη νιώθω τα δάχτυλα απ' το μούδιασμα
κι ας με κοιτάζουν οι περαστικοί χαμογελώντας)

το Ραφάκι θα φωνάζει "κι εγώ μαμά, κι εγώ μαμά"
η Ελένη θα τραβά φωτογραφίες
ο Χρόνης θα κοιτά τη θάλασσα
....................

ακόμα όμως, απόγευμα Παρασκευής

αυτά τα χειμωνιάτικα απογεύματα με τη μοναδική γλυκύτητα
οι ώρες που κυλάνε αργά
οι γάτες που κουλουριάζονται και γουργουρίζουν

χαμογελώ

καλησπέρα σας!

Χειμώνας-Ανοιξη

2010-01-31T10:13:00.000-08:00

φυσούσε πολύ σήμερα στη θάλασσα.
κουμπωθήκαμε και τρέξαμε στη βρεμμένη άμμο.
τα κορίτσια γελούσαν
κι ήταν όμορφα.

μια ανάσα
κι άλλη μια
κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη
κι όλη η κούραση της βδομάδας έφυγε.

η Ελένη ανέβηκε -ξανά- στον πύργο του ναυαγοσώστη με τη φωτογραφική στο χέρι
το Ραφάκι πήγε στην πισίνα του ξενοδοχείου πίσω μας και κοίταζε τα νερά.
"κανόνισε να πέσεις!" της φώναξα
"δεν πέφτω" μου απάντησε κι έσκυψε ακόμα περισσότερο.

"στην καρδιά του Χειμώνα είμαστε, στην καρδιά του Χειμώνα" μονολόγησα, έτσι, γιατί μ' άρεσε η φράση.

(ήμουν περίπου στα δεκάξι.
στην κουζίνα μας καθόταν κι έπινε τον καφέ που μόλις είχα φτιάξει η νονά μου κι ήταν Γενάρης όπως τώρα.
η πόρτα άνοιξε και μπήκε η μητέρα μου.
"άνοιξη είναι έξω" είπε μ' αυτό το ακτινοβόλο της χαμόγελο κι εγώ που αγαπούσα τον χειμώνα αντέδρασα "τι λες τώρα; είμαστε στην καρδιά του χειμώνα!"
"δίκιο έχει το κορίτσι" σιγοντάρισε η νονά "ακόμα είμαστε στην καρδιά του χειμώνα"
"άνοιξη είναι σας λέω" επέμεινε η μαμά μου.

Χειμώνας-Ανοιξη: 0-1)

όμως σήμερα, νωρίς το απόγευμα, ήταν ακόμα χειμώνας και φυσούσε πολύ.
η παραλία έρημη
οι γλάροι κουρνιασμένοι ο ένας κοντά στον άλλο
τα κύματα έφταναν ψηλά, γεμίζοντας με αλμύρα τον αέρα

κι όμως
η άνοιξη -αθόρυβα- είχε έρθει κιόλας στη ζωή μας
γεμίζοντας με φως τα μάτια, την καρδιά
και το χαμόγελο μας

-το ήσυχο
....

Απλά μαθήματα Αρχαίας Ιστορίας

2010-01-28T10:11:00.000-08:00

"μαμάα, μαμά τέλειωσα! να παίξω τώρα;"
"τέλειωσες κιόλας; όλα τα 'κανες ή τα μισά;"
"όλα σου λέω! να πάω να παίξω;"
"από βοηθητικά τι είχατε;"
"τι είναι "βοηθητικά"; "
"ιστορία, θρησκευτικά.."
"ιστορία"
"διάβασες καλά;"
"βέβαια!!!"
"για πες, τι έλεγε το μάθημα;"
"για τους ποιητές"
"ε, λέγε"
"ήταν ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής κι ο Αίσχυλος"
"ποιος;"
"ο Αίσχυλος. οι ποιητές χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες, ξέρεις"
"Α και Β;"
"όχι βρε μαμά! να, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής κι ο Αίσχυλος ήταν τράγοι"
"τι ήταν;"
"τράγοι. υπήρχαν όμως και οι άλλοι, όπως ο Αριστοφάνης.."
"που ήταν κατσίκα!"
"που ήταν κωμωδής"
"ο Αριστοφάνης ήταν κωμωδής; έτσι λέγεται;"
"ε, πως; κωμωδίνης;"
....................................................

το "Β" θα το πάρουμε με το σπαθί μας!

Παρασκευή έξω

2010-01-22T10:10:00.000-08:00

Παρασκευή με κρύο έξω
με βροχή
με χειμώνα
-επιτέλους..

η Ελένη πείστηκε σήμερα και φόρεσε πουλόβερ
(χωρίς φανελάκι, αλλά πάντως πουλόβερ.
τις προηγούμενες μέρες κυκλοφορούσε με φανελάκι αλλά χωρίς πουλόβερ.
το μπουφάν της πάντως, την κάνει τη διαφορά, δεν παραπονιέμαι..)

το Ραφάκι, γράφει στο μπλογκ της πολύ αραιά.
όμως τελευταία έχει ξετρελλαθεί με τους followers.
έτσι, τους μετράει και μετά τρέχει καταχαρούμενη στην Ελένη, όπου της ανακοινώνει φωνάζοντας: "δέκα έχω, δέκα!!"
"κοίτα χαρά η ψωνάρα!" απαντά περιφρονητικά το Ελενάκι, για να ακουστεί σε ένα λεπτό, ξανά: "δέκα έχω, δέκα!!"

ο Χρόνης φτιάχνει το μπάνιο: πλακάκια, τσιμέντα, βαψίματα, κόφτες..
μια βδομάδα πέρασε από τότε που ήρθε ο υδραυλικός κι έβαλε τα καινούρια είδη υγιεινής.
ο άξιος συνεχιστής του θα τελειώσει το έργο -αν είμαστε τυχεροί- μέχρι το Πάσχα.
αν δεν είμαστε, θα μας πάρει λίγους μήνες ακόμα..

εγώ, ονειρεύομαι το motorola milestone (και την καλοκαιρινή μου επιδότηση).
άνοιξα ξανά το fb, το twitter, έβαλα ένα ομορφούλι κουτάκι επικοινωνίας στην Ισημερία και ψάχνω να βρω ταινίες και σειρές στο ίντερνετ.

η Νέλλυ κρύωσε.
γυρίζει όλη μέρα και φτερνίζεται, αλλά η όρεξη δεν της έχει κοπεί καθόλου.
έτσι, μου κάνει το χέρι κατακόκκινο απ' τις γρατζουνιές οσάκις προσπαθώ να της σκουπίσω τη μύτη.

η Ακκα ανακάλυψε τη ντουλάπα της μαμάς μου που φτάνει -σχεδόν- μέχρι το ταβάνι.
περνάει όλη τη μέρα της εκεί πάνω και κατεβαίνει μόνο τη νύχτα, για να παίξει το "πόσο-πας -στοίχημα-πως-δε-θα-σ'-αφήσω-να-κλείσεις-μάτι-μέχρι-το-χάραμα;"

η Πόπη ανεβαίνει στον βράχο της και λιάζεται υπάρχει-δεν υπάρχει ήλιος.
στεγνώνει το καβούκι κι αποκοιμιέται, μέχρι την ώρα που πάει η Ακκα, απλώνει το χέρι της και την ξυπνάει.

στην αρχή έκανε ένα "πλαφ" και βουτούσε μέσα στο ενυδρείο.
τώρα, την έχει μάθει κι απλώς κοιτάζονται στα μάτια για λίγο.
μετά η Ακκα φεύγει κι η Πόπη αποκοιμιέται ξανά..
...............................................................

σκοτείνιασε κιόλας

Παρασκευή με κρύο έξω
με βροχή
με χειμώνα

-επιτέλους..

Ο φαντάρος

2010-01-20T10:09:00.000-08:00

με την Ελένη καθόμαστε στον υπολογιστή και ψάχνουμε τραγούδια παλιά και καινούρια.

"αυτό Ελένη, ακουγόταν την εποχή που ήταν ο πατέρας σου φαντάρος"

η Ραφαηλία που κάθεται κοντά μας, πετάγεται ξαφνιασμένη:

"ήταν ο μπαμπάς φαντάρος;"
"φυσικά! πριν πολλά χρόνια, ήταν φαντάρος στη Σάμο"
"και οδηγούσε;"
"τι να οδηγεί βρε;"
"το ταξί. ταξιτζής δεν είναι ο φαντάρος;"
..............................................

Τι έχω;;

2010-01-16T10:08:00.000-08:00

το Ραφάκι μπαίνει τρέχοντας στο δωμάτιο όπου είμαι στο γραφείο μου και χαζεύω στον υπολογιστή.

"μαμά, μαμά, μπορείς.."

βλέποντας με να κάθομαι σταματάει απότομα και γυρίζει να φύγει:
"άσε δεν πειράζει"

"έλα μωρό μου, τι είναι;" τη ρωτάω
"τίποτα, τίποτα"
"πως τίποτα; κάτι ήθελες να μου πεις!"
"άσε, δεν κάνει να σηκώνεσαι"
"γιατί;;"
"γιατί έχεις το έφραγμα"

η φωνή μου ανεβαίνει δυο τόνους ψηλότερα:

"τι έχω;"
"το έφραγμα"
"ποιο έμφραγμα καλέ; αυχενικό έχω! όχι έμφραγμα"
"αα, δηλαδή μ' αυτό, μπορείς να μου βάλεις κόκα κόλα;"
..............................

καλό και βροχερό Σαββατοκύριακο να έχουμε!

επιτέλους, χειμώνας;

Κάνε μου ένα καφέ..

2010-01-14T10:06:00.000-08:00

η κουμπάρα μας η Μαρία κάθεται με τον Χρόνη και μιλάνε:
"Χρόνη" του λέει "όταν πας στο σούπερ μάρκετ, να μου πάρεις έναν αναπτήρα μεγάλο, να ανάβω το γκαζάκι μου, γιατί αυτός που είχα, πάει, τέλειωσε"
"καλά" της απαντά αυτός αφηρημένα κι εγώ που τους ακούω απ' την κουζίνα, της φωνάζω:
"Μαρία, όμως αυτός ο αναπτήρας είναι ακριβός. πέντε ευρώ έχει!"

η Μαρία το σκέφτεται:
"ναι, αλλά με βολεύει"
"να σου πω, αντί να παίρνεις αναπτήρες, γιατί δεν αγοράζεις ένα γκαζάκι σαν το δικό μου που ανάβει μόνο του χωρίς πολλά πολλά;"

η Ελένη που κάθεται μαζί τους και στέλνει με θαυμαστή ταχύτητα μηνύματα απ' το κινητό, σηκώνει το κεφάλι και ρωτάει "ποιο λες; το el greco;"
"ναι, αυτό"
"βρε Μαριλένα" δυσανασχετεί η Μαρία "αυτό είναι ακριβό! πόσο το πήρες; 30-40 ευρώ;"
"εε, κάπου εκεί, αλλά θα γλυτώσεις μια και καλή απ' τους αναπτήρες"
"ακριβό είναι.."

γυρίζω στον Χρόνη:
"Χρόνη, δεν έχουμε εμείς να της δώσουμε ένα;"
"τι να της δώσουμε;"
"επίδομα για να πάρει σπίρτα! γκαζάκι καλέ, δεν έχουμε;"
"τι λες τώρα; και που να το βρω εγώ το γκαζάκι;;"
"α, ώστε δεν έχουμε, κρίμα.."

τότε η Ελένη σηκώνει το κεφάλι απ' την οθόνη του κινητού, σταματάει να γράφει (με θαυμαστή ταχύτητα και χρησιμοποιώντας μόνο τους αντίχειρες) το μήνυμα της και λέει:
"και τι είμαστ' εμείς βρε μαμά για να 'χουμε γκαζάκια;
η 17 Νοέμβρη;"
...................................................................

Αγαπημένοι μου γείτονες

2010-01-12T10:05:00.000-08:00

"βρε φτιάξε ένα μπλογκ να τα λέμε πιο ..προσωπικά"
"Μαριλένα, δεν ξέρω"
"βρε φτιάξε ένα μπλογκ που "δεν ξέρεις"! δε θέλεις να λες!"
"καλά, θα δούμε.."
"τι θα δούμε; είδαμε! άντε πάρτο πια απόφαση!"
"καλά, θα δούμε.."
"ουφ! βρε φτιάξε ένα μπλογκ!"

επιτέλους, μα επιτέλους!
η Ελένη έφτιαξε ένα μπλογκ.
και τι μπλογκ..
με μια υπέροχη πανσέληνο στο πρώτο της ποστάρισμα, τόσο φωτεινή και όμορφη, που μάλλον με ήλιο μοιάζει
με πράσινα εκτυφλωτικά χρώματα, πάνω στο μαύρο
με μια θέα απ' το παράθυρο της κουζίνας που μόνο που τη βλέπω, λιώνω..

αλλά πάνω απ' όλα, μια γωνιά όπου θα τα λέμε πιο ..προσωπικά

επιτέλους, ε;
..............................

είναι ωραίο να έχεις ένα δικό σου blog, όπου αυτό που ζητάς να σου 'ρχεται τσακ τσουκ και χωρίς πολλά πολλά.

επίσης είναι ωραίο, όταν κάνεις τη βλακεία σου και καις την κατσαρόλα, να παίρνεις τηλέφωνο την Ελενα και να της τα χώνεις, γιατί δεν πρόβλεψε ότι θα κάνεις αυτήν ακριβώς τη βλακεία που έκανες και δε σε προειδοποίησε εγκαίρως.

νηστίσιμα θέλω; νηστίσιμα έχω!
τούρτα γενεθλίων θέλω; τούρτα γενεθλίων έχω!
ιδέες για σιρόπια θέλω; ιδέες για σιρόπια έχω!

από καρδιάς λοιπόν, ευχαριστώ πολύ τις Συνταγές της Καρδιάς (μου) για άλλη μια φορά.
γιατί εκτός από τα μαγειρέματα που έχουν βάλει στο τραπέζι μας, έχουν μπει και για τα καλά, μέσα στην καρδιά μας..
..............................

πριν λίγο καιρό άνοιξαν οι Χάντρες.
πολύχρωμες, γυάλινες, πορσελάνινες, ξύλινες, μονόχρωμες
"οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές σου οι χάντρες" που τραγουδούσαμε κάποτε, όταν ήμασταν παιδιά.
άνοιξαν και κύλησαν στην οθόνη μας, παιχνιδιάρικες, μοναδικές.

οι χάντρες με μάγεψαν απ' την αρχή.
αλλά, ποιος στ' αλήθεια δε μαγεύεται απ' την λάμψη τους;
χάζευα τα βραχιόλια, τις πέτρες, τις πέρλες, τα μπρελόκ, τα ασημένια κουμπώματα και δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω.

οι τιμές τους καταπληκτικές κι έτσι χωρίς να το πολυσκεφτώ πήρα δωράκια για όλες μας: καρδούλες ροζ για το Ραφάκι, να της φτιάξω βραχιολάκι, ένα τσαχπίνικο μπρελόκ για την Ελένη κι ένα πολύ όμορφο μενταγιόν για μένα.

η Ιφιγένεια είναι το κορίτσι που έχει τις χάντρες.
η Ιφιγένεια που με συγκίνησε σήμερα, στέλνοντας μου από ένα δώρο για τα δικά μου κορίτσια.

όπως είναι φυσικό, το χαμόγελο της είναι που αγγίζει τις δημιουργίες της και κάνει τις χάντρες της να λάμπουν.
και μεις, την ευχαριστούμε πολύ γι' αυτό
(ειδικά το Ραφάκι :)
..............................

η Νένη είναι η μικρή μου φίλη.
τη γνώρισα πρόσφατα, όταν είχα ήδη αρχίσει να απομακρύνομαι από τις επισκέψεις σε καινούρια blogs, κρατώντας σταθερά, μόνο τους παλιούς σύντροφους και συνταξιδιώτες.
ξέρετε εσείς, όλοι οι φίλοι που επισκέπτομαι τακτικά, ποιους εννοώ.

όμως η Νένη έκανε κάτι απρόσμενο για μένα, για μας.
εδώ:
το Ραφάκι με τη Δήμητρα σε ημερολόγιο!
έκανε τον κόπο να το φτιάξει, να επικοινωνήσει μαζί μου, να μου το στείλει σπίτι μου, ένα τρυφερό δώρο.

ευχαριστούμε πολύ Νενάκι, πάντα καλά να είσαι και πάνω απ' όλα να συνεχίσεις να είσαι τόσο δοτική, όπως ακριβώς τώρα!

ευχαριστούμε κοριτσάκι μου, ξανά :)
........................................

μια ανάρτηση, ένα "ευχαριστώ" για όλα τα κορίτσια που με τίμησαν με τα δώρα τους είν' αυτή.
και μη νομίζεις πως σε άφησα απέξω Ελένη, ε;

έγραψα μόνο για το blog σου, γιατί είναι τόσο νέο ακόμα.
όχι πως ξέχασα την εξαιρετική ζωγραφική που μου έχεις χαρίσει! τόσο σε μένα, όσο και στα κορίτσια
σ' ευχαριστώ, πραγματικά, πολύ..

Επιλογές

2010-01-10T10:04:00.000-08:00

αυτός ο Δεκέμβρης μόνο Δεκέμβρης δεν ήταν.
κι αυτός ο χειμώνας, μόνο χειμώνας δεν είναι..

χτες, το Ραφάκι έτρεχε με τις φίλες της στην εξοχή κι ήταν Ανοιξη ξανά.
με μωβ ανεμώνες και ψυχρό αεράκι, πάντως άνοιξη.

αργότερα, χωμένη στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου "βάλτε αυτό το πράγμα που λέει "στρίψτε αριστερά-στρίψτε δεξιά" μας είπε καθώς παίρναμε το δρόμο του γυρισμού,
"μπράβο μωρό μου, ωραία ιδέα!" της χαμογέλασα και τσακ-τσουκ έβαλα το gps.

"σε εκατό μέτρα στρίψτε δεξιά" ακούστηκε η μηχανική φωνή, αλλά ο Χρόνης ήξερε καλύτερα.
έστριψε λοιπόν αριστερά και βρεθήκαμε να τρέχουμε στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας κατευθυνόμενοι προς τη Βόρειο Ελλάδα και προς το ποτάμι της Λαρίσης που το λένε Πηνειό..

κι εκεί που προετοιμαζόμουν να φάω το αυθεντικό κουλούρι Θεσσαλονίκης και να δω επιτέλους τον πολυτραγουδισμένο Λευκό Πύργο, εκεί ακούστηκε το gps να μιλά αυταρχικά "στρίψτε δεξιά τώρα και βγείτε από τον αυτοκινητόδρομο", αιφνιδιάζοντας τον Χρόνη, ο οποίος αντανακλαστικά όντως έστριψε δεξιά κι έτσι, μετά από λίγα λεπτά κατευθυνόμασταν για της Αθήνας το ποτάμι που το λένε Κηφισό..
..........................................................

ήταν ένα όμορφο Σάββατο.
είδαμε φίλους
παιδιά φίλων
γάτες φίλων

γελάσαμε
(αλλά και χαμογελάσαμε)
βολτάραμε κάτω από μεγάλα πεύκα
χαζέψαμε λευκά σύννεφα και έρημα δρομάκια
ήπιαμε ζεστό καφέ
μιλήσαμε
κι ήταν ήσυχα
κι ήταν όμορφα
..........................................................

το βράδυ αργά στο σπίτι
με το Ραφάκι να κοιμάται
την Ελένη να λείπει εκδρομή
τον Χρόνη να κάθεται στον υπολογιστή
το Pandorum να παίζει

σκεφτόμουν τη φίλη μου και το πως αποφάσισε αίφνης να φύγει από το μέρος όπου έζησε όλη της τη ζωή, να πάει να ριζώσει κάπου αλλού
κι ύστερα ίσως κάπου αλλού και κάπου αλλού και κάπου αλλού..

όμως, συνέβη.
ίσως γιατί όπως υποψιαζόμουν πάντα, είναι μεγάλη αλήθεια το: υπάρχει ένας καιρός για όλα
όπως και το: ποτέ μη λες ποτέ

συμβαίνει κι όλα πηγαίνουν καλά.
όσο κι αν νομίζουμε πως αν γίνει αυτό που φοβόμαστε θα μας κοστίσει πολύ,
όσο κι αν νομίζουμε πως αν γίνει αυτό που δεν θέλουμε, η μελαγχολία θα βρίσκεται πάντα δίπλα μας,

συμβαίνει κι όλα πηγαίνουν καλά.
..........................................................

γιατί όπως πολύ σωστά το έθεσε κάποτε ο κύριος Ζαγοραίος:
ο καημός μου είναι μεγάλος
το ποτάμι είναι ρηχό
κι αν τυχόν και δεν με πνίξει
μοναχά που θα βραχώ..

υγ
βλέπουμε τη θαυμαστή κοινωνία των μυρμηγκιών, με τους θαυμαστούς κανόνες της, τραβηγμένη από την Ελένη

Η φάρμα

2010-01-06T10:03:00.000-08:00

στο σπίτι γίνεται ένας (ψιλο)χαμός.
γυρίζω ως δερβίσης και μαζεύω βιβλία, παιχνίδια, cd, dvd, τηλέφωνα ασύρματα και κινητά, ποτήρια άδεια και μισογεμάτα, χαρτομάντηλα επιτραπέζια και τσέπης, αλλά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί (ή να μη φανταστεί) ο νους.

το Ραφάκι είναι άκρως απασχολημένο: διαβάζει μετά μανίας τον μικρό Νικόλα κι έτσι, αδυνατεί να μαζέψει τις Μπάρμπες και τα κουκλόσπιτα.
κάνει διάλειμμα, μόνο και μόνο για να μιλήσει (μια ώρα τουλάχιστον) με τη Δήμητρα κι αμέσως μετά γυρίζει η λόγια στο βιβλίο της και χάνεται μέχρι το επόμενο τηλεφώνημα.

έτσι, φωνάζω στην Ελένη, η οποία απορροφημένη πληκτρολογεί στον υπολογιστή της:

-Ελένηηη!!
-ναιιι;;
-έλα να με βοηθήσεις!
-τώραα;
-τώρα!
-μα τώρα, αρμέγω..
............................................................

η ατάκα της χρονιάς.

φυσικά, για όποιον παίζει στο fb φάρμα, την αγρότισσα μας, θα την καταλάβει απόλυτα..

Η ευχή

2009-12-30T10:02:00.000-08:00

τελευταία μέρα του χρόνου αύριο.

ένας χρόνος κιόλας πέρασε, από τη στιγμή που τραγουδούσαμε
"γέρε Χρόνη φύγε τώρα
πάει η δική σου η σειρά
ήρθε ο Νέος με τα δώρα
με τραγούδια με χαρά"
και το Ραφάκι τραγουδούσε δυνατότερα απ' όλους
κι όλοι γελούσαμε με την παντομίμα που έκανε ο Χρόνης μόλις άκουγε το "γέρε Χρόνη"

πότε πέρασαν οι μέρες, πως πέρασαν..
απολογισμός; όχι δα!
πότε δεν κλείνω τα βιβλία μου τέτοιες μέρες. το κάνω σε ανύποπτο χρόνο, ένα τσαφ! κι οι κόκκινες σελίδες άλλοτε βγαίνουν περισσότερες κι άλλοτε λιγότερες απ' τις κανονικές.

άλλη μια προσπάθεια 365 ημερών: να συμμαζέψω το παράφορο του χαρακτήρα μου, να μη γελάω όταν ο άλλος με κοιτάζει σοβαρός, να μη νευριάζω με το παραμικρό, να μη κάνω δουλειές μετά τις δώδεκα το βράδυ, να έχω περισσότερη υπομονή, να μη κολλάω στην Ελένη, να μη κυνηγάω μ' ένα πιάτο φαί τη Ραφαηλία, να κάνω gordon blue στον Χρόνη, να μη με κάνουν οι γάτες ό,τι θέλουν, να μη φοράω συνέχεια αθλητικά παπούτσια, να πάψω να κάνω ακατανόητα αστεία με τα οποία γελάω μόνο εγώ, να είμαι περισσότερο ανεκτική, να μη βλέπω σχεδόν αποκλειστικά αστυνομικές σειρές, επιτέλους να γίνω μια γλυκιά, μεσόκοπη κυρία, την οποία όλοι συμπαθούν και συμβουλεύονται.

αυτή, είναι η φετεινή μου λίστα.
η ίδια ήταν και πέρσυ και πρόπερσυ, η ίδια χρόνια πριν.
κάποιους στόχους τους κατάφερα, κάποιους άλλους όχι, κάποιους κατακτώ προς στιγμήν αλλά αμέσως μετά, επανέρχομαι στα ίδια.

παράπονο δεν έχω.
θα μπορούσα να προσπαθήσω σκληρότερα, αλλά ευελπιστώ, πως αυτό ακριβώς θα κάνω φέτος.
κι ίσως το ίδιο κάνετε κι εσείς.

εύχομαι λοιπόν, να τα καταφέρουμε όλοι μας:
σ' αυτά που θέλουμε πολύ,
σ' αυτά που θέλουμε λιγότερο,
σ' αυτά που πάντα θέλαμε κι όμως πάντα, τ' αφήναμε γι' αργότερα.

η πιο μεγάλη ευχή μου όμως, έξω από λίστες και στόχους,
είναι να είναι Καλά, όλοι που αγαπάμε και νοιαζόμαστε
να 'μαστε κι εμείς Καλά, δίπλα τους να βρισκόμαστε, πάντα να τους στηρίζουμε.

η πιο μεγάλη μου ευχή
και -μεταξύ μας- η μόνη ίσως..
......................................

Χρόνια μας Πολλά!

Χρόνια Πολλά!

2009-12-24T10:01:00.000-08:00

ξυπνήσαμε αχάραγα
("μαμά, να τα πω; να τα πω;"
"τι ώρα είναι βρε μωρό μου;"
"δεν ξέρω. να τα πω, να τα πω;")

είπαμε τα καλάντα σ' όλα σχεδόν τα μαγαζιά της γειτονιάς μας
(αλλά και της απάνω γειτονιάς
και της αποκάτω
και λίγο της δίπλα)

μας κέρασαν
(μελομακάρονα και όμορφα χαμόγελα)

διαφωνήσαμε με την Ελένη χτες βράδυ, όταν ψάχναμε εναγωνίως το μπαστουνάκι του τριγωνακίου της Ραφαηλίας: η Ελένη το ονόμαζε επίμονα "κάλαντο"
("δεν βρίσκω πουθενά το κάλαντο!"
"ποιο "κάλαντο" παιδί μου; δε λέγεται "κάλαντο"
"και πως λέγεται;"
"τριγωνάκι, μπαστουνάκι.."
"αχαχαχαχα")

μιλήσαμε, γελάσαμε, τσακωθήκαμε, γελάσαμε ξανά
και σ' όσους ευχήθηκαμε "Χρόνια Πολλά", η ευχή, βγήκε ολόισια, μέσα απ' την καρδιά μας.

Χρόνια Πολλά, να ευχηθώ και γω με τη σειρά μου σε σας,
να είστε και να είμαστε καλά
και ποιος ξέρει;

ίσως του χρόνου να έρθετε στην πάνω ή στην κάτω γειτονιά
κι όταν αχάραγα το Ραφάκι χτυπήσει την πόρτα και ρωτήσει: να τα πούμε; να τα πούμε;

εσείς να χαμογελάσετε και να μας πείτε:

Χρόνια Πολλά!

Μαζί

2009-12-20T10:00:00.000-08:00

στη θάλασσα κανείς.

τα κύματα είχαν φτάσει μέχρι τον δρόμο της παραλίας κι εξακολουθούσαν να πέφτουν με ορμή πάνω στα βότσαλα, έτσι, που η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει με σύννεφα θάλασσας, κάνοντας τον κόσμο να μη πλησιάζει στην ακτή και τους γλάρους να το καταδιασκεδάζουν.

μετά από καιρό κι οι τέσσερις μαζί.

μαζί σημαίνει:
τα κορίτσια να γελάνε
ο Χρόνης να κοιτάζει πέρα, στη θάλασσα
εγώ να ψάχνω για βοτσαλάκια

μαζί σημαίνει:
η Ελένη να έρχεται την Κυριακή στη βόλτα
το Ραφάκι να ζωγραφίζει μ΄ ένα κλαδί στην αμμουδιά
ο Χρόνης να σηκώνει το τζήν, να μπαίνει στη θάλασσα
εγώ, να ρίχνω μεγάλα βότσαλα δίπλα του να πιτσιλιέται

μαζί σημαίνει:
αγκαλιά.

κι όπως το απόγευμα έφευγε,
κι όπως ο ήλιος έπεφτε σιγά σιγά
κατάλαβα πως μια στιγμή μας χώριζε απ' την επόμενη Κυριακή

κι ήταν η στιγμή που η Ραφαηλία χοροπηδούσε στον αέρα
η Ελένη σήκωνε τη φωτογραφική "κλικ" και την αιχμαλώτιζε
ο Χρόνης κοιτούσε τα κορίτσια χαμογελώντας
κι εγώ ονειρευόμουν, όλα τα χειμωνιάτικα απογεύματα που μας περίμεναν στις έρημες ακρογιαλιές..

Ο Καφές

2009-12-17T09:51:00.000-08:00

αυτός ο απογευματινός μας καφές, είναι που μου λείπει περισσότερο απ' όλα.

αυτός.

(στη μαμά μου)

Σαββατόβραδο το βροχερό

2009-12-13T09:50:00.000-08:00

επειδή:

1. ανησυχώ για την Ελένη, η οποία βρήκε ακριβώς αυτό το διήμερο της κακοκαιρίας, για να πάει εκδρομή

2. έξω βρέχει κι όλα τα σκουπίδια κολυμπάνε σε λιμνούλες, παρουσιάζοντας ένα στ' αλήθεια αποκαρδιωτικό θέαμα

3. ευκαιρία βρήκανε και μας αντικατέστησαν τον έναν από τους δύο κάδους, αυτόν της ανακύκλωσης, μ' ένα των σκουπιδιών

4. πριν λίγες ώρες, στο σούπερ μάρκετ, μου επιτέθηκε (ευτυχώς λεκτικά, αν κι ένα βήμα τη χώριζε από το να χειροδικήσει) μια αγενέστατη και απαράδεκτη ταμίας

5. με τη βροχή το παρκάρισμα εδώ στο εξωτικό Παγκράτι γίνεται πολύ δυσκολότερο από αυτό της κανονικής δυσκολίας στις κανονικές μέρες

και τέλος (επειδή), όλ' αυτά, μου έφεραν μια κατήφεια, πήρα το Ραφαηλάκι να το κάνω μπάνιο, χωρίς ούτ' ένα χαμόγελο στα χείλη, στα μάτια.

έπεφτε το ζεστό νερό στις πλατούλες και στα μαλλάκια της, κυλούσαν οι σαπουνάδες στη μπανιέρα, ο καθρέφτης είχε θολώσει απ' τους ατμούς, όταν το Ραφάκι με ρώτησε:
"μαμά, γιατί είσαι θυμωμένη;"

την κοίταξα ξαφνιασμένη και το επόμενο λεπτό, είχε φύγει μεμιάς όλη μου η στεναχώρια.
μ΄ ένα μαγικό τρόπο, μ' αυτόν ακριβώς τον μοναδικό τρόπο που έχουν τα παιδιά, όταν μ' ένα τους βλέμμα, λύνονται όλοι οι κόμποι που σφίγγουν τον λαιμό, τα είχε καταφέρει (ξανά).

σήκωσα το ντους και της έβρεχα το προσωπάκι, αυτή δεν μπορούσε να ανασάνει σχεδόν, γελούσε και φώναζε, γελούσα κι εγώ μαζί της κι όλο το κόμπιασμα, πέταξε απ' τη χαραμάδα του κλειστού παράθυρου του μπάνιου, στη βρεγμένη νύχτα.

πέταξε
για να μη ξανάρθει ποτέ..

Η ερμηνεία

2009-12-08T09:49:00.000-08:00

"βρε μωρό, εσύ δε θα παντρευτείς. θα με γηροκομήσεις. εντάξει;"
"ναι μαμά!"
"ξέρεις τι σημαίνει "να με γηροκομήσεις;"
"να σε βάλω στο γηροκομείο;"

Ο Θανάσης, ο Θωμάς, ο Γιάννης

2009-12-04T09:48:00.000-08:00

ο γιος του ανέμου, βγήκε τη δεκαετία του ογδόντα.
αγαπημένος ο Γερμανός, αγαπημένο το τραγουδάκι του, απ' αυτά που λάτρεψα και πάντα σιγοτραγουδούσα: ο κοσμάκης με ψωμί, μόνο δε ζει..

προχτές, ακούστηκε ξανά στο σπίτι, στο δωμάτιο των κοριτσιών.
μόλις τέλειωσε, άρχισε το Ραφάκι να τραγουδά κι αυτό:

"ο Θανάσης με ψωμί, μόνο δε ζειιι"
"ποιος Θανάσης βρε;"
"τι; ο Θωμάς;"

και μιας και δεν ήταν ούτε ο Θωμάς, συνέχισε:

"ε, ο Γιάννης, ο Κώστας, για ποιον λέει επιτέλους;"
...............................................................

έτσι ακριβώς, αυτά που αγαπήσαμε πολύ, μ' ένα μαγικό τρόπο, γίνονται ακόμα πιο αγαπημένα, ακόμα πιο δικά μας.
λες και φωτίζονται από έναν μικρό ήλιο, που ανατέλλει μόνο για μας.

τότε, ο γιος του ανέμου, τυλίγεται σ' ένα χαμόγελο παιδιού
σ' ένα χαμόγελο μαμάς
και είναι αυτού του είδους το χαμόγελο, που θα θυμίζει πάντα πως:

"ο κοσμάκης με ψωμί μόνο δε ζει.."

(ο ουρανός είναι -όπως πάντα- της Ελένης)

Δεν λέω "αντίο"

2009-12-01T09:47:00.000-08:00

..γιατί δεν είναι αποχαιρετισμός.

εδώ είμαι, εδώ θα μείνω, θα γράφω όπως πριν, θα με διαβάζετε και θα σας διαβάζω.
τα σχόλια θα κλείσω μόνο.

κλείνω τα σχόλια, χωρίς αυτό να σημαίνει πως κλείνω την πόρτα στη φιλία και στην επαφή που έχουμε: ίσα ίσα!
θα τα λέμε πια από τα δικά σας "σπίτια" και όποτε με χρειαστείτε θα με βρίσκετε στο mail μου.

γι' αυτό, μόνο ένα "γεια" θα πω και στα δικά σας τα νέα, θα βρίσκομαι πάντα κάπου κοντά!

καλό μήνα
καλό χειμώνα
καλά να είστε,
και να περνάτε όμορφα.

σας φιλώ!
.......................................................

υγ
ακούμε από το πολύ αγαπημένο the sound of music το So Long, Farewell
και χαμογελάμε μαζί με τους Trapp.
έτσι δεν είναι;

Σκηνές

2009-11-28T09:46:00.000-08:00

η Ελένη (μου) αυτή την εποχή κάνει την πρακτική της στο διοικητικό μεγάλου νοσοκομείου.
ρωτούν τον Χρόνη, τι δουλειά κάνει η κόρη του.
η απάντηση: δουλεύει στο νοσοκομείο, στις εισαγωγές-εξαγωγές.

το Ραφάκι προτείνει να μαγειρέψω συγκεκριμένο φαγητό:
"θέλω αυτά τα μπαλάκια, που είναι σαν του πινγκ-πονγκ κι είναι σκληρά"
ματαίως προσπαθώ να καταλάβω τι εννοεί.
"αυτά που δεν τα κάνεις συχνά"
"δεν μπορείς να μου περιγράψεις πως ακριβώς είναι;"
"μικρά και καφέ"
μετά από ένα δεκάλεπτο καταλαβαίνω πως εννοεί το σπάνιο φαγητό "κεφτέδες"

κανονίζουμε με τον Χρόνη να πάμε στο ικέα.
επι τη ευκαιρία, θα περάσουμε κι απ' το leroy να πάρουμε πλακάκια, αλλά θέλω να κάνω και μια βόλτα από το factory.
"θα σ' αφήσω στο factory και θα περιμένω στο parking" λέει με υπουλία ο Χρόνης, ο οποίος παρεμπιπτόντως σιχαίνεται τέτοιου είδους ψώνια, όσο τίποτα στον κόσμο.
"δεν θα 'ρθεις μαζί μου;"
"τι να κάνω εκεί; βαριέμαι"
"τότε, άσε με στο factory, πήγαινε στο leroy κι όταν τελειώσω σου τηλεφωνώ κι έρχεσαι να με πάρεις"
αυτό, δεν του αρέσει καθόλου!
"τι; δεν θα 'ρθεις στο leroy;"
"όχι"
"γιατί; επίτηδες; επειδή δεν έρχομαι κι εγώ;"
"γιατί βαριέμαι"
"πως βαριέσαι; αφού σ' αρέσει!"
"τι να μ' αρέσει βρε Χρόνη απ' το leroy; το μυστρί και το πλακάκι;"

η Ραφαηλία τρελλαίνεται για καφέ.
για καφέ κάθε είδους, αλλά ειδικά στον ελληνικό, έχει μεγάλη αδυναμία.
έτσι, μερικές φορές τα απογεύματα της φτιάχνω έναν ψευτοκαφέ, αφορμή για να τη μπουκώσω ωραιότατα πολίτικα κουλουράκια.
προχθές:
"Ραφάκι θες καφέ;"
"ναιιιιι"
"πως τον θές;"
"αφράτο.."
..........................................................

στη φωτογραφία, βλέπουμε την Ραφαηλήσια άποψη περί συγυρίσματος, η οποία εκδηλώθηκε χθες βράδυ, όταν ο Χρόνης μπήκε στο βομβαρδισμένο δωμάτιο και της είπε αυστηρά:
"Ραφαηλία, φτιάξε αμέσως αυτό το χάλι!"

μετά από δέκα λεπτά, ακούστηκε ενθουσιώδης η φωνούλα της:
"ελάτε, ελάτε, το συγύρισα! καταπληκτικό το έκανα!"

και φυσικά, συγυρισμένο ήταν μονάχα το φωτογραφιζόμενο κομμάτι.
όμως προσωπικά, μου ήταν υπεραρκετό..
..........................................................

Σάββατο σήμερα κι ο ήλιος κάθε άλλο παρά φθινοπωρινός είναι.
να περάσουμε ένα όμορφο διήμερο, από μέσα απ' την καρδιά μου εύχομαι και μιας κι είναι το τελευταίο του Νοεμβρίου, να γίνει ένα από αυτά, που θα το θυμόμαστε πάντοτε με χαμόγελο.

καλό μας μεσημέρι..

Πως σε λένε;

2009-11-26T09:45:00.000-08:00

από τη Βικιπαίδεια:

Άκκα (μυθολογία)
Η Άκκα (Akka), ήταν γυναικείο πνεύμα της Φινλανδικής μυθολογίας, σύζυγος του θεού Ούκκο.
Το όνομα της σημαίνει «Η γριά των Νεκρών». Οι τελετές λατρείας της περιελάμβαναν θυσίες και εκκλήσεις για βοήθεια για τις έγκυες γυναίκες, μάλιστα μετά τη γέννα οι γυναίκες έτρωγαν έναν χυλό αφιερωμένο στη Άκκα.

Λατρευόταν και σαν Maderakka, και είχε τρεις κόρες τη Sarakka, Uksakka και τη Juksakka. Και οι τρεις είχαν σχέση με τη γέννα και πιστευόταν ότι παρακολουθούσαν το παιδί από τη σύλληψη μέχρι τα πρώτα χρόνια της ζωής του.

και το σχόλιο του Χρόνη:
"πως μου την έκανες έτσι τη γάτα;
καλά έλεγα εγώ να τη βγάλουμε Μπιρμπίλω!"

(το όνομα της δικής μας Ακκας, βγήκε από την Ακκα Κεμπνεκαϊζ, αρχηγό στις αγριόχηνες από το αγαπημένο "θαυμαστό ταξίδι" της Σέλμα Λάγκεντερ.
το δε χαϊδευτικό της " Ακκα-βλάκα" είναι ελληνικής και ουχί σουηδικής ή φινλανδικής προέλευσης. και φυσικά είναι π.ο.π..)

Η Κυριακή των αγγλικών

2009-11-22T09:44:00.000-08:00

κυνηγάω από χτες το Ραφάκι, να καθήσει να κάνει τ' αγγλικά της Τρίτης.
η Τρίτη όμως, της φαίνεται απίστευτα μακριά κι έτσι συνέχεια το αναβάλλει, λέγοντας μου "σε λίγο, σε λιγάκι, ε;"

κουνάω το κεφάλι και υποχωρώ για λίγο, για να επιστρέψω δριμύτερη αργότερα και να αρχίσει για άλλη μια φορά ο κύκλος:
"Ραφαηλία, αγγλικά!"
"σε λίγο, σε λιγάκι, ε;"

έτσι, πέρασε όλο το Σάββατο και σήμερα αρχίσαμε από τις έντεκα το πρωί.
"δεν κάθεσαι να διαβάσεις; σε λίγο θα φύγουμε"
"σε λιγάκι μαμά"

μέχρι που πριν λίγο, μπαίνοντας στο δωμάτιο της, την είδα να ζωγραφίζει και να τραγουδάει.
κι ήταν τόσο απορροφημένη, τόσο χαρούμενη, τόσο Ραφαηλένια, που αντί να πω "αγγλικά"
είπα "δεν πειράζει μωρό μου: τα κάνεις αύριο τ' αγγλικά σου"

το Ραφάκι σήκωσε το κεφάλι, γέλασε, έτρεξε και μ' αγκάλιασε σφιχτά
"είσαι η καλύτερη μαμά!"
είπε
"η καλύτερη, η ομορφότερη και η πιο χνουδωτή!"
......................................

καλή Κυριακή να 'χουμε όλοι
και τ' αγγλικά μας, δεν πειράζει: θα τα διαβάσουμε κάποια άλλη φορά.

Η αβάσταχτη ανοησία του lifestyle

2009-11-19T09:42:00.000-08:00

κάνοντας ζάπινγκ Σάββατο βράδυ:
πέφτω σε μια (συγκλονιστική) συνέντευξη του Δημήτρη Μητροπάνου, όπου διηγείται τη σοβαρή, σοβαρότατη περιπέτεια της υγείας του και το πως ήρθε ξανά στη ζωή χάρη στην αδελφή του, η οποία του δώρισε το ένα της νεφρό.

παρακολουθώ με σφιγμένη καρδιά την αφήγηση του και ξέρω ήδη, πως τα λόγια του "χόρεψα ζεϊμπέκικο με τον θάνατο" γράφουν ιστορία, όχι μόνο για τον τρόπο που αντιμετώπισε την περιπέτεια του, αλλά κυρίως για τον τρόπο που αντιμετωπίζει την ίδια του τη ζωή.

μ' αυτή την πρόταση, η συνέντευξη τελειώνει κι η κάμερα γυρίζει στο στούντιο, όπου επικεντρώνεται,
που τάχα;
στη δουλειά του Δημήτρη Μητροπάνου;
στις φωτογραφίες από τις συναυλίες του;
σ' αυτούς που τον στήριξαν στην οδύσσεια του;

όοοχι, όχι βέβαια!
αντίθετα, εστιάζει στο ένα παπούτσι της ξανθής παρουσιάστριας, η οποία κάθεται σ' ένα ψηλό σκαμνί και το προτείνει στη μούρη μας, κουνώντας το όλο νάζι και τσαχπινιά.

κι έχοντας ακόμα τη φωνή του Μητροπάνου στ' αυτιά μας, για το "ζεϊμπέκικο" που χόρεψε, ακούμε την κυρία, η οποία μας πληροφορεί για το στολισμένο της πασούμι:
"υπερπαραγωγή, ε;"
................................................

όπου τα λόγια περιττεύουν
κι όπου η σοβαρότητα και η αισθητική της ξανθής παρουσιάστριας έχουν απλά το βάρος
ενός παπουτσιού..

Πορτοκαλί

2009-11-16T09:42:00.000-08:00

fly me to the moon
and let me play among the stars

η κούνια ανέβηκε ψηλά, το Ραφάκι γέλασε "κοίτα μαμά, κοίτα μέχρι που φτάνω" κι εκείνη την ώρα βγήκε ο ήλιος απ' τα σύννεφα κι όλα έγιναν πορτοκαλί.

η κούνια μια ανέβαινε μια κατέβαινε, η μέρα ήταν διαυγής σαν το χαμόγελο της Ελένης όταν ονειρεύεται
μα η Ελένη δε βρισκόταν μαζί μας: κάθε δεύτερη Κυριακή δουλεύει κι η απουσία της με κάνει ν' απλώνω το χέρι και να πιάνω το τηλέφωνο "Ελενάκι όλα καλά;"

τώρα τις Κυριακές μαζί μας έρχεται η Δήμητρα.
τα κορίτσια μουρμουράνε και σιγογελάνε σ' όλη τη διαδρομή, στην παραλία τρέχουν στις κούνιες και στην τσουλήθρα, εγώ, κάθομαι στο παγκάκι και τις κοιτάζω
"κοίτα μαμά, κοίτα μέχρι που φτάνω" φωνάζει το Ραφάκι κι η κούνια της φτάνει μέχρι τον ουρανό.

η Δήμητρα γελάει δυνατά και πετάει κι αυτή
ο Χρόνης στο παγκάκι κοντά μας πίνει νερό δροσερό
ο ήλιος βγαίνει απ' τα σύννεφα και όλα γίνονται πορτοκαλί
..................................................

στον γυρισμό, πάνω απ' τα λιμανάκια το Ραφάκι τραγουδούσε:
"and how many times must a cannon ball fly,
before they're forever banned?"

μ΄ αυτή τη συγκινητικά σωστή φωνούλα
κι ήταν αστείο
και τρυφερό μαζί
πως ο Ντύλαν των δικών μου χρόνων, γίνεται ο Ντύλαν που θα τραγουδήσει το Ραφάκι στη γιορτή του σχολείου μεθαύριο

γυρίζω και κοιτάζω τα κορίτσια στο πίσω κάθισμα χαμογελώντας
με κοιτούν κι αυτά
και λες και μαντεύουν την ερώτηση
τραγουδούν μαζί:

"the answer my friend is blowing in the wind,
the answer is blowing in the wind"

και όλα γίνονται ξανά
πορτοκαλί..

This is Sparta!

2009-11-13T09:40:00.000-08:00

η τηλεόραση παίζει τους 300. εγώ, κλινήρης τακτοποιώ στο τραπεζάκι μπροστά μου στήλες με strepsils, halls και τσαχπίνικες korres herb, ρίχνοντας που και που μια αφηρημένη ματιά στην οθόνη.

στο δωμάτιο μπαίνει η Ελένη, η οποία μόλις βλέπει την ταινία εκστασιάζεται:

"ααα, τους 300 βλέπεις; τι ωραίο έργο.."
"σ' άρεσε; δε μου λες, αυτός ποιος είναι; ο Λεωνίδας;"
"ναι"
"και τι γίνεται στο τέλος; πεθαίνει;"

............................................

Μια βδομάδα στο κρεββάτι

2009-11-10T09:40:00.000-08:00

μια βδομάδα στο κρεββάτι..
πως λέμε "ένας χρόνος στο Θιβέτ"; έτσι

όχι ότι τώρα είμαι καλά, αλλά.. τέλος πάντων.
δεν θα γκρινιάξω, δεν θα πω για πολλοστή φορά πως πλέον αναπνέω μόνιμα απ' το στόμα σα χρυσόψαρο, δεν θα σχολιάσω την Ελένη που βγήκε έξω μ' αυτό τον καιρό μ' ένα τιραντάκι λες κι έχουμε Δεκαπενταύγουστο, ούτε το Ραφάκι που με πληροφόρησε πως την αγαπάνε δύο, δεν θα παραπονεθώ καν για τη Νέλλυ, η οποία ενώ ήμουν στα γόνατα κι εξέταζα τη σκόνη που είχε μαζευτεί κάτω απ' το κρεββάτι, ανέβηκε στην πλάτη κι άρχισε να ζυμώνει μ' όλα της τα νύχια τη ραχοκοκκαλιά μου
δεν θα πω τίποτ' απ' αυτά.

μια βδομάδα στο κρεββάτι, μ' όλες μου τις δουλειές να πηγαίνουν πίσω, με τον Χρόνη να πηγαινοφέρνει το Ραφάκι στ' αγγλικά, με το άγχος να μη κολλήσω το Ραφάκι που το πηγαινοφέρνει ο Χρόνης στ' αγγλικά, με την Ελένη να φεύγει το πρωί και να γυρίζει αργά το βράδυ (λόγω σχολής, δουλειάς και βραδινών εξόδων), μια βδομαδούλα στο κρεββάτι κι αντί να τη χαρώ, γύριζα σαν τον φυματικό βήχοντας και μουρμουρίζοντας "θα 'μαι καλό παιδί, άριστος μαθητής, αρκεί το παριζάκι μου να είναι Υφαντής".

μια βδομάδα στο κρεββάτι έμαθα πολλά..
τώρα, μπορώ να συμβουλέψω μια παχουλή πως να μη φαίνεται τόσο παχουλή
να βάζω μέικαπ έτσι που να τονίζονται τα αυτιά μου
να καθαρίζω ένα βρωμερό σπίτι όπου στο νεροχύτη έχουν φυτρώσει μανιτάρια
(και να τα μαγειρεύω ογκραντέν μετά)
να βουρτσίζω με ζηλευτή άνεση τα δόντια ενός σκύλου
(εμείς βέβαια σκύλο δεν έχουμε πια, αλλά μπορώ πάντα να πειραματιστώ με τη Νέλλυ και την Ακκα)

το μόνο που μου 'λειψε η Κυριακάτικη μας εκδρομή..

σηκώθηκα αργά το βράδυ και με το προσεκτικό βήμα του ανθρώπου που όλα του τα οστά είναι γυάλινα, κάθισα στον υπολογιστή και χάζευα τις φωτογραφίες μας.

σε μια απ' αυτές, μόλις λίγες βδομάδες πριν, κάθομαι στην παραλία.
ο καιρός ακόμα γλυκός, ο ουρανός με λίγα σύννεφα, τα παιδιά παίζουν λίγο πιο πέρα, ο Χρόνης σηκώνει το κινητό και τσαφ! βρίσκομαι τώρα στην οθόνη του υπολογιστή, αυτό το φθινοπωρινό μεσημέρι της Τρίτης που έξω βρέχει πολύ
που η Ελένη βγήκε μ' ένα τιραντάκι να πάει στη σχολή
που το Ραφάκι με τη Δήμητρα έχουν τελειώσει τα μαθήματα και ζωγραφίζουν καράβια
κι ο Χρόνης δεν έχει γυρίσει ακόμα

αυτό λοιπόν το φθινοπωρινό μεσημέρι της Τρίτης
στην παραλία της Αναβύσσου ακόμα έχει ήλιο
κι εγώ κάθομαι μαζεύοντας βότσαλα

χαζεύοντας τις επόμενες Κυριακές
που δεν θ' αργήσουν να 'ρθουν..

Αρρωστη

2009-11-05T09:38:00.000-08:00

"ψτ! Ακκα!"
"τι θες;" γύρισε και με κοίταξε, ενώ τα μουστάκια της τρεμόπαιζαν νευρικά

"κρυώνω!"
"κι εγώ"
"εγώ κρυώνω γιατί είμ' άρρωστη"
"εγώ πάντα κρυώνω"
"έλα να με ζεστάνεις"
"τώρα;"
"τώρα!"
"ουφ! γιατί δεν παίρνεις τη Νέλλυ;"
"γιατί εσύ ήρθες να μ' επισκεφτείς πρώτη. έλα τώρα.."

σήκωσα το σκέπασμα, ενώ την κοίταζα ικευτικά.
τσουπ! έδωσε μια και χώθηκε κάτω απ' τα σκεπάσματα.

παράπονο δεν είχα: άρχισα να ζεσταίνομαι και να με πιάνει καλύτερα το cold and flu που είχα πάρει μια ώρα πριν.

αν μάλιστα έκανα και "εντρίβες" όπως με συμβούλεψε σοφά το Ραφάκι, θα γινόμουν καλά μια ώρα αρχύτερα.
.........................................................

είμαι λοιπόν περικυκλωμένη από σωρούς χαρτομάντηλα, καραμέλες για τον βήχα, οτριβιν τζελ για τη μύτη, κόκα κόλα άφθονη, βουνά παγωτού και dvd και πολεμάω με σθένος την ίωση που με ταλαιπωρεί.

είναι ήδη τρεις μερούλες που υποφέρω.
πόσο θα κρατήσει πια;
άντε άλλες τρεις και να τελειώνουμε πλέον.

βαρέθηκα!
κάποιος να ρθει για "φτου ξελεφτερία" δεν υπάρχει;
παρακαλώ;

Ακκα;;

Τα ήσυχα βράδια

2009-10-29T09:37:00.000-07:00

τα βράδια που όλοι κοιμούνται, αυτές τις ώρες που μόνο οι γάτες περπατούν στο διάδρομο του σπιτιού, σηκώνομαι, παίρνω ένα παγωτό ξυλάκι, μαζεύω τα πόδια μου κάτω απ' το σκέπασμα του κρεββατιού και γέρνοντας πίσω, τρώω το παγωτό μου βλέποντας csi.

έχω στοκ csi, ολόκληρη ντάνα από dvd *η παρηγοριά του άυπνου.

όσο περνάει η ώρα, οι θόρυβοι λιγοστεύουν: ο διπλανός έχει γυρίσει προ πολλού, οι (καλοί) άνθρωποι από πάνω έχουν πέσει για ύπνο, οι δημοπρασίες που βάζει η από κάτω έχουν τελειώσει, μόνο που και που ακούγεται η φωνή κάποιου, από την εσωτερική αυλή.

η νύχτα περνά, ο Οράτιος βρίσκει τους ένοχους, η Νέλλη νυστάζει κι έρχεται στα πόδια μου να κοιμηθεί.

κάθε τόσο, σταματώ και αφουγκράζομαι τις ανάσες των παιδιών, αν κοιμούνται, αν όλα πηγαίνουν καλά.

ένα μεγάλο ποτήρι δροσερό νερό βρίσκεται πάντα δίπλα μου, με παγάκια και μια φέτα λεμόνι να επιπλέει.
το παγωτό έχει τελειώσει πια, η γάτα κοιμάται γουργουρίζοντας, ησυχία σ' όλο το σπίτι κι όπως έρχεται το ξημέρωμα, κι όπως αλλάζουν οι εποχές, κι όπως όλα στροβιλίζονται, θαρρείς κι είναι σα χτες που ήμουν ακόμα κοπέλα κι έμενα άγρυπνη διαβάζοντας ό,τι αγαπούσα, μέχρι να ΄ρθει το ξημέρωμα.
............................................

κι όμως, έχει περάσει μόλις ένα τέταρτο του αιώνα, απ' τη στιγμή, που γνώρισα τον Χρόνη..

(αφιερωμένο στη χτεσινή μας επέτειο)

28η Οκτωβρίου (άνοιξη)

2009-10-22T09:36:00.000-07:00

H άνοιξη, περαστικιά
απ’ το σπίτι,
έσυρε μια χαρακιά
στο φεγγίτη

κι έκανε το φθινόπωρο να πάει ένα βήμα πιο πέρα.

κρατούσα το χέρι της Ραφαηλίας γυρίζοντας σήμερα από το σχολείο κι ήταν άνοιξη.
ο αέρας που ανασαίναμε, τα κορίτσια με τα κοντομάνικα μακό που περπατούσαν πλάι μας, το χορευτικό βήμα της Ραφαηλίας στο δρόμο, όλα, όλα ήσαν άνοιξη.

αργότερα στο σπίτι, μάλλωσα το μωρό -άδικα

"είσαι Μανουσάκης" μου αντιμίλησε
"τι είμαι;" απόρησα
"Μανουσάκης"
"τ' είν' αυτό;"
"Μανουσάκης και Χίτλερ. αυτό είσαι!"
"ποιος είναι βρε μωρό ο Μανουσάκης;"
"ο αρχηγός των Ιταλών"

μάλιστα.
ο Μουσολίνι-Μανουσάκης και ο Αδόλφος προχώρησαν αγκαζέ και υπενθύμισαν στο εννιάχρονο που χάζευε αντί να τρώει, πως αν δεν τέλειωνε γρήγορα το φαγητό του, θα έβλεπε τι εστί βερύκοκο.

κι όπως προσπαθούσα να κρατήσω τη σοβαρότητα μου, απότομα κατάλαβα, πως μιας και το Ραφάκι μάθαινε για τον πόλεμο και την 28η Οκτωβρίου, το φθινόπωρο είχε μπει πια για τα καλά στη ζωή μας
κι η φωτεινή άνοιξη, περπατώντας ελαφρά

..άδειασε κι εδώ κι εκεί
τόσα δώρα
και σα Mοίρα στοργική
φεύγει τώρα
― στην καλή της ώρα!

(Τέλλος Αγρας)

To πέταγμα

2009-10-18T09:35:00.000-07:00

η μεγάλη μου κόρη είναι ψηλή, με μακριά σγουρά μαλλιά και πρασινογάλαζα μάτια.
είναι δεκαεννιά χρονών, έχει σταρένιο δέρμα και ακτινοβόλο χαμόγελο.
είναι όμορφη.
τη λένε Ελένη.

το μεγαλύτερο δώρο που έκανα στην Ελένη, ήταν η παιδική της ηλικία.
ήμουν συνεχώς δίπλα της, τυλίγοντας τη σαν σύννεφο, προλαβαίνοντας κάθε επιθυμία της, χαρίζοντας της ασφάλεια κι αγάπη.

όλα αυτά τα χρόνια, είχαμε ένα δεσμό άρρηκτο: ήμουν πάντα εκεί γι' αυτήν κι ήταν πάντα εκεί για μένα.

η μεγάλη μου κόρη ήταν τυχερή: είχε μια μαμά που κάθε μέρα προσπαθούσε για το καλύτερο.
η μεγάλη μου κόρη ήταν τυχερή: είχε μια μαμά, που γελούσε και χαμογελούσε συχνά.
η μεγάλη μου κόρη ήταν τυχερή: είχε μια μαμά, που η καρδιά της ήταν δοσμένη, ολόκληρη, σ' αυτήν.
........................................

εγώ, ποτέ δεν ήθελα να αποκτήσω παιδιά.
δεν υπήρξε ούτε για μια στιγμή στα όνειρα μου, η ευχή μιας οικογένειας.
πιστεύω βαθιά, πως αν κάποια στιγμή μου έλεγαν, πως δεν πρόκειται να έχω μωρά στη ζωή μου, δεν θα με απασχολούσε διόλου!
είχα παντελή έλλειψη του μητρικού ενστίκτου.

όταν ήρθε η Ελένη στη ζωή μας, όλα άλλαξαν.
ήταν σαν να μου έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι.
ανέκαθεν είχα μια τάση υπερβολής και προστασίας γι' αυτούς που αγαπούσα, με την Ελένη αυτή η τάση, γιγαντώθηκε.
λες και όλη της η ανάσα, εξαρτόταν από μένα..

η Ελένη ήταν ένα δύσκολο μωρό.
περνούσε κολλικούς και τις νύχτες, έμενε ξύπνια ουρλιάζοντας κατακόκκινη, πονεμένη και θυμωμένη.
την έπαιρνα αγκαλιά και έκανα χιλιόμετρα κουνώντας την και τραγουδώντας ό,τι μου ερχόταν στο κεφάλι.

όσο την κρατούσα, ηρεμούσε.
μόλις την άφηνα, άρχιζε ξανά και ξανά και ξανά..

έφτασα σ' ένα σημείο, όπου με το που ξυπνούσε το μωρό κι άρχιζε το πρώτο κλάμα, να δέχομαι μια γροθιά στο στομάχι, τόσο δυνατή, που διπλωνόμουν από τον πόνο.

ο πατέρας της, με έτρεχε στα επείγοντα των νοσοκομείων.
έχω περάσει ατέλειωτες ώρες, κάνοντας κάθε είδους εξέταση, για να πάρω τη διάγνωση, πως ήταν το στρες που μου δημιουργούσε αυτή την κατάσταση.
........................................

με την Ελένη ζούσα την απόλυτη αγάπη, είχα το απόλυτο δέσιμο.
ήταν το παιδί μου και όφειλα να του προσφέρω όχι μόνο αυτά που μπορούσα, αλλά κι αυτά που δεν!

τα χρόνια περνούσαν, το παιδί μεγάλωνε, ήρθε κι η δεύτερη κόρη στη ζωή μας, έχασα τη μητέρα μου (κι αυτό μου στοίχισε πολύ) η Ελένη μπήκε στην εφηβεία.

μια εφηβεία ήρεμη.
σάμπως θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς;
με μια μητέρα στην κατάθλιψη (πένθος για τη δική μου χαμένη, μητέρα), με μια μελαγχολία σ' όλο το σπίτι..

η δεύτερη μου κόρη δεν ήταν τόσο τυχερή.
είναι ξανθή, έχει γαλάζια μάτια κι όλος ο κόσμος φέγγει στο χαμόγελο της.

αλλά είχε μια μαμά, θλιμμένη..
........................................

τα χρόνια περνούσαν, η Ελένη διήνυε ήσυχα τα χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου, ο δεσμός με την αδερφή της δυνάμωνε, είχαν η μία την άλλη, λάτρευαν κι εξακολουθούν να λατρεύουν η μία την άλλη.

κι όπως περνούσαν τα χρόνια κι έβγαινα εγώ απ' την κατάθλιψη, όλα γίνονταν ευκολότερα: η ζωή τραβούσε το δρόμο της κι αυτός ο δρόμος ήταν πλέον ομαλός, χωρίς πολλές εκπλήξεις.

η Ελένη τέλειωσε το λύκειο, άρχισε να παρακολουθεί κάποια σχολή, άρχισε να εργάζεται.
έγινε πλέον ενήλικος πολίτης.
κι έπρεπε να αφήσει τη φωλιά.
........................................

ο δρόμος που διάλεξε είναι δύσκολος.
ο τρόπος που διάλεξε είναι δύσκολος.

η Ελένη δεν μου μιλάει πια.
μπαίνει σπίτι και χαιρετά "καλημέρα" "καλησπέρα" κι αυτό είναι όλο.

όλους τους προηγούμενους μήνες τσακωνόμασταν.
"ό,τι και να 'μαι" μου φώναξε πριν λίγο καιρό "ένα ξέρω: πως ποτέ δεν θα γίνω σαν εσένα!
γιατί εγώ είμαι καλός άνθρωπος"

βλέπω αυτή την όμορφη κοπέλα, που κάποτε ήταν το μωρό μου, να φεύγει συγκινητικά βέβαιη πως αυτό που κάνει είναι το σωστό και κάθομαι στην άκρη της γέφυρας, κουνώντας τα πόδια μου, πάνω κάτω, στο χάος.

αλλά η Ελένη, έχει κόψει πλέον τις γέφυρες και γυρισμός δεν υπάρχει.
όσο απομακρύνεται και γίνεται μια φιγούρα θαμπή, τόσο βεβαιώνομαι πως το παιδί, που τόσο αγάπησα και αγαπώ, είναι κάτι ξεχωριστό από μένα.

τόσο βεβαιώνομαι, πως αυτός ο άρρηκτος δεσμός, έσπασε διά παντός.
τώρα, είναι μια νέα γυναίκα, που στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις.
στους φίλους, στον έρωτα, σ' αυτά που μόλις ανακάλυψε και συνεχίζει συνεχώς ν' ανακαλύπτει
........................................

σηκώνομαι απ' τη γέφυρα και γυρίζω πίσω, στο δικό μου κόσμο.
ξεπροβόδισα το παιδί μου και το κοίταζα να απομακρύνεται, μ' αυτή την ατίθαση βεβαιότητα που έχουν τα νιάτα.
ξεπροβόδισα το παιδί μου και το κοίταζα να απομακρύνεται, γυρίζοντας τις πλάτες της σε μένα και γνωρίζοντας κατά βάθος, πως ποτέ δεν θα γίνουν τα πράματα μεταξύ μας, όπως ήσαν παλιά.
........................................

αλλά μήπως, αυτό δεν είναι το νόημα της ζωής;

Τα χρέη μας

2009-10-13T09:34:00.000-07:00

"εμείς"
είπε το Ραφάκι στη Δήμητρα που καθόταν πλάι της στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου
"μόλις ξεπληρώσουμε τα χρέη μας, θα φτιάξουμε ένα παράθυρο, εδώ!"
κι έδειξε την οροφή του αυτοκινήτου.

"μετά από πολλά χρόνια βέβαια" συμπλήρωσε, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις περί της ανάκαμψης των οικονομικών μας κι η Δήμητρα κούνησε με κατανόηση το κεφάλι.
................................

..και το (δίχως ηλιοροφή) αυτοκίνητο έτρεχε, ο Χρόνης οδηγούσε χαμογελώντας,
τα κορίτσια στο πίσω κάθισμα τραγουδούσαν "το κορίτσι εκείνο"

κι είχαμε (προς στιγμήν) ξεπληρώσει
όλα μας τα χρέη..

Της εξοχής τα πρωινά..

2009-10-08T09:33:00.000-07:00

"να χειμωνιάσει, να χάνομαι κάτω απ' το πάπλωμα, δίπλα στα πόδια σου να γουργουρίζω"
είπε η Ακκα και βιάστηκε να εξαφανιστεί μέσα στα σκεπάσματα.

τα μουστάκια της μου γαργάλισαν τις πατούσες. της έκανα χώρο κι αυτή στριμώχτηκε ακόμα κοντύτερα δίπλα μου.
"επαφή κορίτσι μου, το νόημα είναι η επαφή" την πληροφόρησα, αλλά δεν μ' άκουσε: είχε ήδη πέσει στον ύπνο βαθιά.

καφές στο κρεββάτι, desperate στην τηλεόραση και χρόνος.
χαμογέλασα.
αυτά, μου έφταναν και μου περίσσευαν.
ανέκαθεν.

("αχ" αναστέναξα λίγη ώρα πριν, όταν έσκυψα να δέσω τα κορδόνια της Ραφαηλίας
"εγκεφαλικό έχεις μαμά;" με ρώτησε το Ραφάκι μ' ενδιαφέρον
"όχι μωρό μου. κι αφού δεν έπαθα σήμερα εγκεφαλικό με το ντύσιμο της Ελένης, δεν πρόκειται να το πάθω ποτέ! μη φοβάσαι"
"έλα μαμάα.."
"αυχενικό έχω αγάπη μου, αυχενικό")

το σπίτι είναι πολύ ήσυχο τα πρωινά.
πρώτος πρώτος φεύγει ο Χρόνης, αξημέρωτα σχεδόν
ακολουθεί η Ελένη μια ώρα μετά
και τελευταίο το Ραφάκι.

έρχεται και την παίρνει η νονά της κάθε πρωί.
είναι η δική τους ώρα: το παιδί και η νονά, χέρι-χέρι, κατεβαίνουν τα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας
(κι είναι συγκινητικό όπως βλέπεις τις δυο τους: η νονά, που όσο πάει μικραίνει και το Ραφάκι, που όσο πάει, μεγαλώνει.
κοντεύει να τη φτάσει στο ύψος, το καλοκαίρι ίσες θα 'ναι.
δυο παιδιά, ένα μεγάλο (το Ραφάκι) κι ένα μικρό (η νονά) στο δρόμο για το σχολείο, στις οκτώ το πρωί)

κλειδώνω την εξώπορτα και φτιάχνω καφέ.
ανοίγω την τηλεόραση, βάζω το dvd, έρχεται η Ακκα και με κοιτάζει.
σηκώνω τα σκεπάσματα, χώνεται μέσα, εξερευνά λίγο, κουλουριάζεται, κοιμάται
("επαφή κορίτσι μου, το νόημα είναι η επαφή")

μια γουλιά καφέ και πιάνω το κοντρόλ του dvd
desperate housewives, τέταρτος κύκλος
ξανά μια γουλιά

αναστενάζω
αυτές, ειναι desperate

εγώ πάλι, όχι..

Η Επόμενη Μέρα

2009-10-05T09:31:00.000-07:00

αυτές οι εκλογές μ' άρεσαν γιατί:

1. πραγματοποιήθηκε ο πόθος του Ραφακίου να ψηφίσει: μπήκε δυο φορές στο παραβάν, μία με τον Χρόνη και μία με την Ελένη και βγαίνοντας ανακοίνωσε ενθουσιασμένη "ψήφισα δυο φορές! την Τρίτη που θ' ανοίξουν τα σχολεία, θα το πω στον κύριο Σπύρο!"

2. μ' όλη αυτή την εκλογολογία, ξέχασαν τη γρίππη.
από αύριο, τα κεφάλια μέσα και οι Κασσάνδρες στις οθόνες μας ξανά.
ετοιμαστείτε..

3. χτες - προχτές, είχαμε άφθονες θέσεις παρκαρίσματος.
όπως γυρίζαμε, βρίσκαμε θέση με τη μία, ούτε Πάσχα να ήταν δηλαδή!

ο εργατόκοσμος των καφέ του Παγκρατίου
(βλέπε babylon, right, mokai, ciao, sports, κύκλος κλπ)
θα είναι στη θέση του, από Τρίτη ξανά

4. χθες βράδυ, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, είχαμε τον συνήθη (μετεκλογικό) καυγά σπίτι μας.
δεν μας κλόνισε ούτε η τούρτα του Χρόνη
(που παρεμπιπτόντως, είχε ένα κεράκι με τον αριθμό 5 και το σήμα της Μπάρμπι στη βάση του, εμφανέστατος δάκτυλος Ραφαηλίας δηλαδή)
ούτε η γενέθλιος ατμόσφαιρα.

πλακωνόμασταν άγρια, ειδικά με τη Μαρία-κουμπάρα, που λογικά δεν θα έπρεπε να τα πάρουμε μαζί της, μιας και με πληροφόρησε πως τις προάλλες πήγε στο Γερμανό κι αγόρασε μισό κιλό φέτα!

5. ο δήμος Αθηναίων, είχε βάλει κάδους ανακύκλωσης, όπου μάζευε το χαρτομάνι των ψηφοδελτίων μεθοδικά.
στις ευρωεκλογές, που είχε κάνει το ίδιο, ανακύκλωσε χαρτί 110 τόνων, το οποίο αντιστοιχούσε σε 1200 δέντρα.

(έτσι δε χάσαμε το δάσος, μόνο το δέντρο δεν πήραμε είδηση)

6. ξύπνησε ο (πολιτικοποιημένος) νεολαίος μέσ' στον Χρόνη και ήρθε με διδακτικό ύφος, λέγοντας μου:
"μα δεν είναι σωστό να μη ψηφίσεις"

"γιατί;"
"γιατί, μπλα μπλα μπλα
μπλα μπλα μπλα.. "
"..."
"θες να έρθουμε μαζί σου όλοι;"
"όχι"
"θες να πας με τα παιδιά;"
"όχι"
"θες οι δυο μας;"
"όχι"
"θες να σε πάω με τ' αυτοκίνητο;"
"όχι"
"θες να μιλήσουμε γι' αυτό;"
"όχι"

7. η Ελένη ψήφισε για πρώτη φορά!
γύρισε σπίτι ενθουσιασμένη, χαμογελαστή, με τη Ραφαηλία να χοροπηδάει δίπλα της και να της κρατάει σφιχτά το χέρι.

την κοίταζα και θυμόμουν με νοσταλγία το συναίσθημα της πρώτης φοράς: όταν είσαι ακόμα πολύ νέος και πιστεύεις πως μπορείς να αλλάξεις τα πάντα: με την ιδεολογία, τη στάση ζωής, την ψήφο σου.

δεν της είπα τίποτα.
την αγκάλιασα κι έτσι όπως την έσφιγγα στην αγκαλιά μου, αναρωτούμενη "μα για πότε μεγάλωσε αυτό το παιδί;"
κατάλαβα πως ίσως, το κορίτσι μας, στη δική του σοφία, να μην έχανε το δάσος, αλλά ούτε και το δέντρο.

κι αυτός, ήταν ο πιο σπουδαίος λόγος που μου άρεσαν αυτές οι εκλογές
.................................................

ώρες αργότερα, στην αμμουδιά της Αναβύσσου, καθισμένη στα ξύλινα σκαλοπάτια της παιδικής χαράς, χάζευα τον ήλιο στα κεφάλια των παιδιών.

ο Χρόνης κολυμπούσε
η Ραφαηλία κι η Δήμητρα έκαναν κούνια
η Ελένη έστελνε (κλασσικά) μηνύματα στο κινητό.

κι η επόμενη μέρα ήταν ήδη εδώ
προτού καν ανοίξουν οι κάλπες..

Τα τέσσερα καλά των εκλογών

2009-09-29T09:30:00.000-07:00

το πρώτο καλό των εκλογών, είναι πως την Παρασκευή και τη Δευτέρα, τα σχολεία θα παραμείνουν κλειστά.
πράγμα που με βολεύει αφάνταστα, μιας και το Ραφάκι έχει ένα φοβερό συνάχι, το οποίο την ταλαιπωρεί και δεν την αφήνει να κοιμηθεί όπως πρέπει το βράδυ.

το δεύτερο καλό των εκλογών, είναι πως τα κανάλια θα λυσσάξουν να έχουν ανταποκρίσεις και συζητήσεις και διαξιφισμούς για το μεγάλο γεγονός.
έτσι, θα μπορώ να βλέπω ανενόχλητα csi, χωρίς να μπαίνω στον πειρασμό να το γυρίζω στις ειδήσεις και να μαθαίνω για τη γρίππη και τα εμβόλια της, με τον εντελώς μαζοχιστικό τρόπο που το κάνω κάθε βράδυ.

το τρίτο καλό των εκλογών, είναι πως θα πάψουν να μου έρχονται sms από το ΠΑΣΟΚ.
άλλαξα το νούμερο του κινητού και προφανώς ο προηγούμενος κάτοχος, θα ήταν Μακεδόνας και δηλωμένος φαν.

τόσο λοιπόν στις ευρωεκλογές όσο και στις τωρινές, κάθε τρεις και λίγο, σκάει μήνυμα τύπου:
νέε μου: κεντρική προεκλογική συγκέντρωση στο Κιλκίς, στην πλατεία Ειρήνης κλπ κλπ κλπ

ξέρετε τ' είναι να κοιμάσαι το πρωί και να πετάγεσαι αλαφιασμένη από το προσκλητήριο της νεολαίας ΠΑΣΟΚ;
προσπάθησα να τους τηλεφωνήσω και να τους πω "κύριοι, δεν είμαι ο ρημάδης ο οπαδός σας, μια κουρασμένη νοικοκυρά είμαι, που δεν την αφήνετε να κλείσει τα ματάκια της όπως δικαιούται και ελπίζει η δόλια"
αλλά με είχαν στην αναμονή μια ώρα, απηύδησα κι εγώ και το 'κλεισα.

το τέταρτο καλό των εκλογών, είναι πως πέφτουν την ίδια μέρα με τα γενέθλια του Χρόνη.
όχι πως τα συγκεκριμένα γενέθλια έχουν κάτι το πρωτότυπο: την ίδια μέρα γεννήθηκε και η μεγάλη του αδερφή, η (μία) κουμπάρα μας κι ο φίλος που μας γνώρισε.
προφανώς όλων οι γονείς, θα είχαν την ίδια (αισθησιακή) έμπνευση.

τι σχέση έχουν τα γενέθλια με τις εκλογές; θα μου πείτε.
είναι απλό: θα υπάρχει ένας λόγος για να γιορτάσουμε.
κι ένας άλλος (λόγος), για να μη γκρινιάξουμε πολύ.

βόλτα, δεν ξέρω αν θα πάμε. θα γίνεται ένας χαμός, οπότε μάλλον μας βλέπω μέσα.
κι όλα τ' αντέχω: το χάλι της οικονομίας, την ανεργία, τα ρουσφέτια, τους κερδοσκόπους, τους καιροσκόπους, τους Εφιάλτες, αλλά ένα δεν μπορώ: το κόψιμο της Κυριακάτικης μας βόλτας

να βλέπω τα παιδιά να τρέχουν στην άμμο γελώντας
τον Χρόνη να κάνει ίσως το τελευταίο μπάνιο στην ψυχρή πλέον θάλασσα
τον ήλιο να βουτάει στα λιμανάκια της Βουλιαγμένης, το απόγευμα αργά.
............................

όχι πως αυτό σημαίνει ή μπορεί να σημάνει ποτέ κάτι για τον εκάστοτε πολιτικό. ο σεβασμός δηλαδή στην βαθιά επιθυμία του κάθε ψηφοφόρου.

και δεν εννοώ φυσικά την Κυριακάτικη βόλτα.
απλώς τα αυτονόητα: να ζεις με αξιοπρέπεια έξι μέρες τη βδομάδα, έτσι ώστε την έβδομη να μπορείς να παρακολουθείς τους αεροπτεριστές να πετούν στον φθινοπωρινό ουρανό, ενώ το Ραφάκι χαμογελάει απ' την ακρογιαλιά και η Ελένη δίπλα της τραβά φωτογραφίες.

όμως εδώ που τα λέμε, ποιος από δαύτους, νοιάστηκε ποτέ πραγματικά;
για όλους αυτούς το νόημα πάντα ήταν να περνούν la vie en rose..

Κάνε παιδί..

2009-09-25T09:30:00.000-07:00

-Ελένηη
-...
- βρε Ελένη δεν ακούς;
-...
-καλέεε!!
-μίλησες;
-τόση ώρα σου φωνάζω! άκου "μίλησες". ναι μίλησα!
-μισό λεπτό: στέλνω ένα μηνυματάκι κι έρχομαι
-αμάν βρε παιδί μου πια μ' αυτά τα μηνύματα! μιλήστε και λιγάκι απ' το τηλέφωνο
-προτιμώ τα μηνυματάκια
-σάμπως έχεις μιλήσει και ποτέ να δεις τη διαφορά;
-γιατί εσύ, δεν έστελνες στην εποχή σου μηνύματα;
-!
-σήματα Μορς δηλαδή, δεν έστελνες στον μπαμπά;

.............................................

Εγώ και συ μαζί..

2009-09-21T09:29:00.000-07:00

Η Ραφαηλία κι η Δήμητρα.

Μαζί.

Εκλογές ξανά: η ίδια μελαγχολία

2009-09-18T09:28:00.000-07:00

Λοιπόν εγώ, ονομάζομαι Μυρσίνη Παναγιώτου. Γεννήθηκα στο Παρίσι στις 25 του Ιούλη, 1949. Κατοικώ οδός Σινώπης 10, μοναχή μου. Ο πατέρας μου δεν κάνει τίποτα, η μητέρα μου έχει πεθάνει. Έχω αγωνιστεί στα χρόνια της δικτατορίας, στην αρχή, ως μέλος του Ρήγα. Προκηρύξεις κι έντυπα γενικά. Μετά βρέθηκα και σ' άλλη και σ' άλλη οργάνωση, που δεν μπορώ να αποκαλύψω τις ονομασίες τους.
Τώρα όχι, δεν είμαι ενταγμένη πουθενά.

Η Αρχαία Σκουριά

Μάρω Δούκα

(τα σχόλια, θα μείνουν, μελαγχολικά κλειστά)

Τσαφ! στην Δ'

2009-09-11T09:27:00.000-07:00

"σχολείοοο!! ξύπνααα!!" έσκυψα πάνω από την κουκέτα της Ραφαηλίας και ψιθύρισα τραγουδιστά.
"wait a minute" απάντησε το πολύγλωσσο μωρό μου και μετά, έδωσε μια στα σκεπάσματα και πετάχτηκε απ' το κρεββάτι.

μια ακόμα σχολική χρονιά:
πρωινά ξυπνήματα
σάντουιτς και κρουασάν στην τσάντα
γόμες, μαρκαδόροι και μολύβια στην κασετίνα
καφές στο κρεββάτι και csi, μετά τη Ραφαηλίσια αναχώρηση, στις οκτώ το πρωί.

("Ραφαηλία, τι σας είπε ο δάσκαλος;"
"σε μένα ή σε όλους γενικά;"
"είπε κάτι ειδικά σε σένα;"
"ναι, αμέ. του έδειξα τα νύχια μου"
"καιιι;"
"και μου είπε: ααα έτσι μπράβο, να 'ρχεσαι κάθε μέρα έτσι!"
"κατάλαβες ότι το 'πε γι' αστείο, ε; μη μου ετοιμάζεσαι να μου πηγαίνεις σχολείο με νύχια και πόδια βαμμένα σαν τη Μιμή Ντενίση!"
"ναι βρε μαμά!"
"ουφ..")

είναι φθινόπωρο κανονικό.
με βροχή, με απογεύματα ψυχρά, με του μισού σπιτιού τα τζάμια κλεισμένα.
με το γραφείο του μωρού, όμως, ακατάστατο όπως ακριβώς είναι όλες τις εποχές του χρόνου.

("μαμά; αυτό που κράταγε ο παπάς δεν έμοιαζε με μπρόκολο;"
"ιερέας λέμε. τι λες, ποιο μπρόκολο;"
"αυτό που κράταγε"
"βρε! τον βασιλικό λες;! άκου μπρόκολο..")

τετάρτη πια!
πότε πήγαινε νήπιο, πότε ήταν πρωτάκι, πότε έδωσε μια και τσαφ! βρέθηκε στην Δ' δημοτικού!
σήμερα το πρωί μετά τον αγιασμό, καθώς ανέβαινε η φετεινή τετάρτη τα σκαλιά για την τάξη, είδα πως όλα, μα όλα τα παιδιά είχαν ψηλώσει κι ήταν όμορφα και σ' έκαναν να θες να χαμογελάς συνέχεια, άσχετα αν ήσουν άγρυπνη κι αγουροξυπνημένη κι άσχετα αν δεν είχες προλάβει να βάλεις στο στόμα σου μια στάλα καφέ!

("η τσάντα μου είναι παλιά ή καινούρια;"
"η τσάντα σου είναι καταπληκτική! άσε που δεν τη βρίσκεις σήμερα!"
"δηλαδή είναι παλιά"
"....."
"μάλλον είναι τόσο ξεχωριστή, που δεν μπορείς να τη βρεις σήμερα"
"ακριβώς μωρό μου, ακριβώς")
　
κι ήταν χτες βράδυ που θυμήθηκα, χρόνια πριν, όταν ακόμα ήμουν στα σενάρια και αποφάσισα εν μία νυκτί να τα παρατήσω όλα και να κάνω ένα ακόμα μωρό.
το είπα λοιπόν στην κοπέλα που συνεργαζόμασταν κι αυτή, μετά από ένα πραγματικά μεγάλο διάλειμμα αποδοκιμαστικής σιωπής, μου είπε με αυστηρότητα:
"ν' αφήσεις τα παιδιά και τα χαζά και να κοιτάξεις τι θα κάνουμε φέτος!"

εκείνη τη χρονιά, δεν ήρθε το Ραφάκι στη ζωή μας.
όμως τελικά, η απόφαση εκείνης της συγκεκριμένης χρονιάς, ήταν το καλύτερο σενάριο που έγραψα ποτέ!

("Ραφαηλία, πως νοιώθεις που άρχισε το σχολείο ξανά;"
"τέλειααα"
"καλή σχολική χρονιά αγάπη μου"
"ευχαριστώ!")

εγώ ευχαριστώ μωρό μου..

Εσείς, τον Manolo τον ξέρετε;

2009-09-07T09:26:00.000-07:00

ερωτεύτηκα ένα ζευγάρι παπούτσια.
ένα ζευγάρι, απ' αυτά που βλέπουμε συνήθως στις ταινίες να τα φορούν οι καθολικοί καλόγεροι και που άνθρωποι ελαφρώς βιδάτοι όπως εγώ, παύουν να παρακολουθούν την υπόθεση της ταινίας και χαζεύουν τα καλογερικά σανδάλια.

τα είδα στη βιτρίνα να μου χαμογελούν αργά το βράδυ και την άλλη μέρα το πρωί, ακριβώς την ώρα που άνοιγε το μαγαζί, ήμουν εκεί και τα κοίταζα με τη λαχτάρα που κοιτάζει συνήθως ο φανατισμένος πιτσιρικάς το καινούριο game boy που μόλις βγήκε.

"αυτά!" είπα στον σαστισμένο καταστηματάρχη μόλις μπήκα μετά τη βιαστική μου "καλημέρα" και του τα έδειξα ανυπόμονα,
"νούμερο;"
"μάλλον τριανταοχτώ"
"ορίστε. είναι yoshino ξέρετε"
"βρε δεν 'πα να 'ναι και Jose Cuervo" είπα μέσα μου κι έσκυψα να τα δοκιμάσω.
μεγάλα..
"θα μου δώσετε το τριανταεφτά;" ρώτησα με την απελπισία να μου χρωματίζει ήδη τη φωνή, γιατί, ενστικτωδώς το ήξερα: τριανταεφτά, δεν θα υπήρχε!

"τριανταεφτά, δεν υπάρχει"
"καθόλου; είστε σίγουρος;" η φωνή μου ανέβηκε δυο τόνους ψηλότερα απ' το κανονικό.
σε λίγο θα ακουγόμουν σαν κόκορας.
"αυτό είναι το τελευταίο ζευγάρι. δεν σας κάνει σίγουρα;"
"για να το ξαναδώ.."

τα φόρεσα κι έκανα δοκιμαστικά μερικά βήματα στο μαγαζί.
όπως περπατούσα, από πίσω έβγαιναν.
φαινόταν πρώτα η φτέρνα μου και μετά ακολουθούσε το παπούτσι.

"μεγάλα είναι" είπα θλιμμένα.
"καλά, μη στεναχωριέστε. τόσα παπούτσια έχουμε. ρίξτε μια ματιά μήπως βρείτε κάτι άλλο.."

για να μη του χαλάσω το χατήρι, πήγα στα ράφια και περιέργαστηκα τα ..εκθέματα.
ωραία ήσαν, αλλά σαν τα σανδάλια μου, κανένα.

αμήχανα πήρα ένα ζευγάρι και τα εξέτασα προσεκτικά:
"μμμ, αυτά συμπαθητικά φαίνονται"
"είναι Jose Saenz"
"να σας πω, μη μου λέτε μάρκες, έχω παντελή άγνοια.
από παπούτσια μόνο τα Blanco γνωρίζω, κι αυτά, γιατί έχει λυσσάξει ν' αγοράσει η κόρη μου"
"ποια;"
"τα Manolo Blanco, τα ξέρετε;"
"ααα, αυτά παίζουν σ' άλλη κατηγορία. θα τα βρείτε στου ... "
(ούτε που θυμάμαι που μου είπε ο άνθρωπος)
"ούτε να τα βρω, ούτε να τα χάσω θέλω. εγώ, τα καφέ σανδαλάκια ερωτεύτηκα, αυτά πάνε όμως.."
.......................................................

το μεσημέρι γύρισε η Ελένη απ' τη δουλειά.
"βρε Ελενάκι" παραπονέθηκα "δεν τα βρήκα τα παπουτσάκια που είδαμε χτες"
"δεν πειράζει μαμά, θα πάρεις άλλα, καλύτερα"
είπε η σοφή μου κόρη και πήγε στο μπάνιο να πλύνει τα χέρια της.

την ακολούθησα
"όμως, ο καταστηματάρχης (ευγενέστατος κύριος) μου είπε για ένα μαγαζί που έχει τα Manolo Blanco που θέλεις"
"τα ποια;"
"τα Manolo Blanco"
"έτσι τα είπες;"
"ναι, γιατί; πως να τα πω; οι ακριβές αηδίες που θέλει η κόρη μου;"
"βρε μαμά! Manolo Blahnik λέγονται!"
"τι λες;! κανονίστε κι εσύ κι ο Μανόλος, μιας και δεν τα λέω καλά, να μου κόψετε το επίδομα!"
.......................................................

μισή ώρα αργότερα, έτρωγε το μωρό μου και καθόμουν κοντά να της κάνω παρέα.
"ωραίο το φαί αγάπη μου;"
"τέλειο μαμά" χαμογέλασε, μη μου χαλάσει το χατήρι
"α! και μη το ξεχάσω: στο μαγαζί που πήγα το πρωί, είχαν ωραιότατα παπούτσια.
αντί να πας να δώσεις ένα σκασμό λεφτά γι' αυτά τα Manolo Bianko.."
"αμάν πια βρε μαμά! έχεις μπερδέψει μια το Μπλάνκο που σβύνουν, μια το Ομίνο Μπιάνκο για τα ρούχα, μάθε να το λες σωστά επιτέλους!"
"για να σου πω! όπως θέλω θα το λέω: και μπλάνκο και μπιάνκο και σκατάνκο!
βαρέθηκα!!"
.....................................................

τελικά τα ρημάδια, ούτε που έμαθα πως τα λένε.
λες κι έχουν ένα blanco που μου σβύνει την (κατά την Ελένη χρυσοψαρίσια) μνήμη μου.

παπούτσια πάντως πήρα (τα βλέπετε στη φωτογραφία, πάνω)
και είναι και Jose Cuervo παρακαλώ!
λάθος: Jose Saenz είναι.

έμαθα επίσης, πως τα παπούτσια αυτού του είδους, λέγονται "σανδάλια"
(εγώ, ως "πέδιλα" τα ήξερα)
έμαθα κι άλλα για τα μυστήρια των ονομάτων
(δε λέγεται Τσακίρης-Μαλέας, αλλά Τσακίρης-Μαλλάς)

κι έμαθα τέλος, πως διόλου δε με νοιάζει, ούτε πως τα λένε τα παπούτσια, ούτε ποίου είναι, αρκεί να μ' αρέσουν και να με πηγαίνουν παντού!

λάθος.
αυτό δεν το έμαθα.

αυτό το ήξερα πάντα..

Η κοπάνα

2009-09-01T09:25:00.000-07:00

"κοπάνα!"
"ε;"
"κοπάνα!"
την κοίταξα σαστισμένη.
"βρε μωρό μου, για πλάκα το 'πα"
"οι καλύτερες ιδέες από πλάκα ξεκινούν"
...................................................

η Ελένη κι εγώ, μόνες στο σπίτι.

ο Χρόνης στη δουλειά
το Ραφάκι από την προηγούμενη στο σπίτι της καλύτερης της φίλης που γενεθλίαζε
κι όταν σηκώθηκε το μεγάλο μου μωρό να ετοιμαστεί για τη δουλειά
"δε μένεις σήμερα σπίτι, να δούμε ξαπλωμένες Eureka, να κοιμηθούμε και μετά να πάμε για καφέ; ε, και κατά το απογευματάκι τι λες; είσαι για factory αεροδρομίου;"
την πείραξα.
σιγά μη δεν έμενε σπίτι..

η Ελένη κι εγώ σε μια δική μας μέρα.

με το Ραφάκι ξεχνώ πολλές φορές, πως το μεγάλο μου παιδί είναι ακόμα σχεδόν παιδί..

χτες, είδαμε ξαπλωμένες eureka κι όταν νυστάξαμε κοιμηθήκαμε δίπλα δίπλα.
στις έντεκα ήμασταν στην Κατερίνα για καφέ και όταν γύρισε ο Χρόνης φουλ για το factory.

εκείνος, έπλενε το αυτοκίνητο στο parking και μεις χαζογυρίζαμε δυο ολόκληρες ώρες και ψωνίζαμε αηδιούλες.

κάθε τόσο το μωρό μου με κοιτούσε χαμογελαστό και μου 'λεγε "σήμερα είναι πολύ ωραία μέρα μαμά" και με κάθε της χαμόγελο και με κάθε της φράση "σήμερα είναι.." επιβεβαίωνε τον κανόνα, πως "οι καλύτερες ιδέες από πλάκα ξεκινούν".
.........................................................

κι όπως γυρίζαμε νωρίς το βραδάκι, ένας πορτοκαλί ήλιος έδυε σχεδόν δίπλα μας και τα σπίτια κάτω φαίνονταν λες κι ήταν σε ταινία

στο πίσω κάθισμα, η μία από τις δύο πρωταγωνίστριες της ζωής μου, σιγοτραγουδούσε
"but I'm a supergirl, and supergirls don't cry"

και όλα ήσαν καλά..

Το liposan

2009-08-27T09:24:00.000-07:00

στον Χόντο με τη Ραφαηλία

"μαμά, τι; θα πάρεις liposan;"
"έτσι λέω. γιατί, μήπως έχεις αντίρρηση;"
"μα έχεις τόσα!"
"έχω; τι έχω βρε, που όλα μου τα 'χεις ρημάξει; θα πάρω το γαλάζιο"
"τότε, να μου πάρεις και μένα το ροζ"
"τίποτα δε σου παίρνω! όλα τα χάνεις και μετά τα βρίσκω στα πιο απίθανα μέρη"
"μα μόνο ένα γαλάζιο κι ένα κίτρινο έχω. δεν έχω ροζ. και το γαλάζιο είναι για το κρύο, για όταν πηγαίνω σχολείο"
"δε μου λες, δε μου δίνεις το γαλάζιο σου, να σου δώσω το δικό μου ροζ;"
"εντάξει!"

στο σπίτι

"ορίστε: πάρε το ροζ. για φέρε τώρα το γαλάζιο"
"τώρα μαμά, πάω να το βρω"
"σήμερα ε; όχι του χρόνου"
"ναι, ναι, να κάπου εδώ το 'χω"
"κατάλαβα.."

μετά από μισή ώρα

"που 'ντο Ραφαηλία; στην Αμερική θα πας να το βρεις;"
"μισό λεπτό!"
"κατάλαβα.."

μετά από μισή ακόμα ώρα:

"τι γίνεται μωρό; ακόμα αυτό το liposan;"
"τώρα, τώρα το φέρνω"

έρχεται τρεχάτη και κρατάει το ένα χέρι της σφιγμένο γροθιά, να μη φαίνεται τι έχει μέσα.

"άντε, το βρήκες; μπράβο! για δώσε"
ανοίγει το χέρι και δεν έχει απολύτως τίποτα.
άδειο!

"πάρε"
"τι να πάρω;;"
"το liposan. το 'βαψα αόρατο.."

Το χρώμα του ουρανού

2009-08-24T09:23:00.000-07:00

αυτό καταφέραμε..

να βλέπουμε κόκκινο τον ουρανό και να μας σφίγγεται η καρδιά.

όχι απ' την ομορφιά, όχι απ' αυτή την ομορφιά του δειλινού που κόβει την ανάσα

-αλλά απ' το φόβο
κι απ' όλα όσα μας θυμίζει αυτό το πορφυρό: λες και καίγονται τα σύννεφα κι ο ουρανός ολόκληρος
(καίγοντας μαζί και την καρδιά μας)

Το συμπέρασμα

2009-08-21T09:22:00.000-07:00

το Ραφάκι έρχεται στο δωμάτιο, ξαπλώνει στο κρεββάτι και με μια έκφραση απίστευτης βαρεμάρας ετοιμάζεται να παίξει, ακριβώς πάνω στο φρεσκοπλυμένο μου κάλυμα!

"βρε! έχεις καθαρά πόδια;"
"φυσικά. λάμπουν!"
"τι λάμπουν; ξυπόλητη περπατάς απ' το πρωί"
"καθαρά είναι. να !"
"εγώ πάντως, μαύρα τα βλέπω"
"καθαρά-καθαρά είναι, πολύ καθαρά"
"τέλος πάντων..
άντε, σε λίγο θα βγούμε. βαρέθηκες πια ε;
δε μου λες, περιμένεις πως και πως ν' ανοίξουν τα σχολεία;"
"καθόλου δε μου έλειψε το σχολείο!"
"τι λες! σκέψου να μην υπήρχαν σχολεία.."
"σκέψου εσύ, να μην υπήρχε το διάλειμμα.."
"μα θα σ' άρεσε να μην είχες σχολείο;"
"εσένα θα σ' άρεσε να μην είχες διάλειμμα;"
"όχι βέβαια, το διάλειμμα πάντα είναι απαραίτητο.
αλλά, αν δεν υπήρχε σχολείο, εσύ τι θα 'κανες όλη μέρα κλεισμένη σπίτι;"
"ε, τι θα ΄κανα;"
"θα σου 'κανα εγώ μάθημα!"
"και;"
"και θα τρωγες τις φάπες της ζωής σου!"
"γιατί;"
"γιατί δεν έχω υπομονή με τα μαθήματα, γι' αυτό!"
"γιατί βρε μαμά;"
"δεν το θέλω μωρό μου. έτσι είμαι .."
"εγώ τι είμαι;"
"τεμπέλα και λουφαδόρος!"
"η Ελένη;"
"κι αυτή το ίδιο.
ως προς το σχολείο όμως μόνο, να εξηγούμεθα: κι οι δυο σας είστε τεμπέλες και λουφαδόροι"
"κι οι δυο μας είμαστε κουκλάρες όμως, ε;!"
"........"

Να πιω νερό..

2009-08-17T09:22:00.000-07:00

"θέλω να σε δω
να μ' αναζητάς
λα λα λαλα
λαλαλαλαλαλα.."
"μαμά, ξέρεις τι λέει παρακάτω το τραγούδι;"
"μμμ, μπαα.. τι λέει;"
"να πιω νερό κρυφά εκεί που θα πλυθείς"
"έλα κόφτο! αμάν βρε Ελένη, όλα να τα ισοπεδώνεις πια!"
"αλήθεια, αυτό λέει"
"σταμάτα, θα ξεράσω! κόφτο"
"καλά τώρα, πας ένα στοίχημα Μονκ;"
"όσο θες!"
"πας πέντε ευρώ;"
"και πέντε και δέκα! κοίτα θα στα πάρω, όμως! δε θα σε λυπηθώ, να σου γίνει μάθημα, να μου τα χαλάς όλα!"
"έγινε!"
................................................

αχ
και ξανά αχ..
τι τα θέλω εγώ τα στοιχήματα;
τι-ι-ι;

Μαξιλάρια και σεντόνια

2009-08-13T09:21:00.000-07:00

"φτάσαμε, φτάσαμε!" πέταξα το σακ βουαγιάζ στο πάτωμα και κοίταξα ερευνητικά το σπίτι.
πρώτη μέρα των διακοπών
πίσω μου το Ραφάκι κοιτούσε κι αυτό ενώ η Ελένη προσπερνώντας την άφηνε τα πράγματα της δίπλα στα δικά μου κι ο Χρόνης ανέβαινε τα σκαλιά, ακόμα φορτωμένος.

"Ελένη θα σκουπίσεις; Χρόνη άσε εδώ τις βαλίτσες, Ραφαηλία εσύ φρόνιμα, άντε σιγά σιγά να οργανωνόμαστεεε"
"κι εσύ μαμά τι θα κάνεις;"
"θα επιβλέπω φυσικά.."
　
ώρες μετά, με το σπίτι καθαρισμένο, όλα τακτοποιημένα, τα ρούχα μας κρεμασμένα, κοίταξα γύρω μου και "βρε παιδιά, δε στρώνουμε τα κρεββάτια;" είπα τραβώντας τη βαλίτσα με τα ασπρόρουχα κοντά μου.
έσκυψα, τσακ-τσακ ακούστηκαν τα κουμπιά της όπως την άνοιγα, σήκωσα το καπάκι κι ασυναίσθητα έκανα ένα βήμα πίσω: ήταν άδεια!

"τα πράματα; τα σεντόνια; οι πετσέτες; οι μαξιλαροθήκες; που πήγαν τα πράματα;"
μετά βίας μου βγήκε η φωνή

πίσω μου ήρθε ο Χρόνης.
"τι; μη μου πεις πως τα ξέχασες;"
"...."
"τα ξέχασες;"
"...."
"τ' αφήσαμε σπίτι;"
"μη μου μιλάς, θα πάθω εγκεφαλικό!"
φώναξα κι άρχισα να ανοίγω τις άδειες βαλίτσες και να τραβώ τα συρτάρια της ντουλάπας.
μάταια φυσικά.
όλα μας τα ασπρόρουχα ξεκουραζόντουσαν ήσυχα ήσυχα στο Παγκράτι.

"καλά, μη πανικοβάλεστε!" φώναξα απελπισμένη
(ουδείς πλην εμού δεν είχε πανικοβληθεί βεβαίως)
"αύριο, θα πάμε ν' αγοράσουμε καινούρια. μια χαρά θα 'μαστε αύριο. θα τα πλύνουμε το πρωί και το βράδυ θα τα 'χουμε καθαρά καθαρά κι όλα εντάξει"
"καλά μαμά"

"τα σεντόνια είναι δική σου ευθύνη και τα μαξιλάρια κι όλ' αυτά. καλά, δεν τσέκαρες αν ήταν μέσα προτού φύγουμε;" γκρίνιαξε ο Χρόνης
"μη μου μιλάς, θα πάθω εγκεφαλικό" φώναξα κι έφυγα απ' το δωμάτιο
"αυτά όμως δεν ξέχασες να τα πάρεις" πρόλαβα και τον άκουσα να λέει ενώ με την άκρη του ματιού είδα που έδειχνε τους φορτιστές, τα κινητά κι όλα τα παιχνιδάκια μου.

την άλλη μέρα πήραμε τα καινούρια, τα πλύναμε, τ' απλώσαμε κι ήτανε μια χαρά να τα βλέπεις να στεγνώνουνε δίπλα στα πεύκα και πάνω απ' τα σκοίνα..

"τουλάχιστον δεν σας έκλεισα απέξω,
ούτε σας πήγα σε άλλο νησί"
μονολόγησα όπως χάζευα τις μπεζ και τις πορτοκαλί μαξιλαροθήκες και χαμογέλασα.
"κι ευχαρστημένοι να 'στε!"
.................................................

Στις εννιά Χρόνια Πολλά!

2009-08-08T09:20:00.000-07:00

εννιά Αυγούστου του 2009 το Ραφάκι μας γίνεται εννιά χρονών!

"έλα δω μωρό μου. ξέρεις τ' είναι αύριο;"

(δύο πράματα περιμένει η Ραφαηλία όλο το χρόνο: τα Χριστούγεννα και τα γενέθλια της.
από τον Ιούλιο, μετράει μία-μία τις μέρες που φεύγουν, μέχρι να 'ρθει η πολυπόθητη)

"τα γενέθλια μου!!"

την τραβάω στην αγκαλιά μου και της δίνω δυο σκαστά φιλιά.

γενέθλια πάει να πει: τούρτα παγωτό, φίλες, το σπίτι άνω-κάτω, το "να ζήσεις Ραφάκι και χρόνια πολλά" στην ελληνική και στην αγγλική του εκδοχή βεβαίως βεβαίως, φωτογραφίες, γέλια και μένα σε κάποια γωνιά να την κοιτάζω και να αναρωτιέμαι που πήγε το φαφούτικο μωρό που κρατούσα μια ανάσα πριν στην αγκαλιά μου..

χρόνια πολλά λοιπόν στην αγάπη μας
χρόνια πολλά λοιπόν στο μωρό μας
η ευλογία του Θεού να σκεπάζει το κεφαλάκι της
του κόσμου τα καλά στην καρδιά της να βρίσκονται
το ξεχωριστό της χαμόγελο να φωτίζει το βλέμμα της
πάντα

κι όλες οι ευχές δικές της

μιας κι αύριο,
εννιά Αυγούστου του 2009
το Ραφάκι μας γίνεται εννιά χρονών..

Η καλωσύνη των ανθρώπων..

2009-08-04T09:18:00.000-07:00

.. να μας τυλίγει

να μας παρηγορεί

(η φωτογραφία της Ελένης)

Οι πέντε βδομάδες του Ιουλίου

2009-07-26T09:17:00.000-07:00

καφέδες και πορτοκαλάδες λουξ στη βεράντα, θάλασσα και καλοκαιρινά τραγούδια στο mp3, βόλτες τ' απογεύματα στο Φάρο και στην Αυλή, κουκουνάρια και άμμος στα πόδια μας, δεκαοχτούρες και σπουργίτια το πρωί, γρύλοι και κουκουβάγιες τα βράδυα, κούνια και αιώρα κάτω απ' τα πεύκα και the shadow of your smile ενώ έφευγε ο ήλιος

όλα, τ' αφήσαμε πίσω μας.

φέραμε όμως άλλα μαζί:
το γέλιο της Ραφαηλίας όταν θριαμβευτικά ξεπρόβαλε το κεφαλάκι της στην επιφάνεια της θάλασσας μετά από μια μεγάλη βουτιά
("με είδες μαμά; με είδες;;")

την αισιοδοξία και την καλωσύνη που ακτινοβολούσε το πρόσωπο της Ελένης
("βρε Χρόνη, πως μεγάλωσε έτσι το παιδί; αυτή με στηρίζει πλέον κι όχι εγώ αυτήν...")

το ρόλο του είμαι-διαθέσιμος-όλο-το-24ωρο Χρόνη
("μαμά, έλα να δεις!"
"δεν μπορώ τώρα μωρό μου, πες στον μπαμπά να έρθει")

και πάνω απ' όλα, αυτή την αίσθηση που έχεις όταν κολυμπάς μέχρι τη σημαδούρα, όταν μικρά κυματάκια σκάνε κάτω από το σαγόνι και πάνω στις βλεφαρίδες κι όλος ο κόσμος γίνεται μικρές σταγόνες αλμυρό νερό
........................................................

στις δώδεκα το μεσημέρι χτες, μπήκαμε σπίτι.
η Νέλλυ κι η Ακκα περίμεναν πίσω απ' την πόρτα: θαρρείς και πέντε βδομάδες δεν είχαν κουνήσει βήμα από κει.

προχωρήσαμε μέσα σηκώνοντας σακίδια και τσάντες
με τη Νέλλυ να μπερδεύεται στα πόδια μας γουργουρίζοντας και την Ακκα μια να εμφανίζεται μια να εξαφανίζεται σαν τη γάτα του Τσεσάιρ
με το σπίτι να μου φαίνεται παράξενα ζωντανό
με της Ελένης τη μισοτραγουδιστή φωνή να με φωνάζει απ' την κουζίνα

κι όπως έκλεινε ο Χρόνης την εξώπορτα, μου φάνηκε πως άκουσα τη φωνή της Ραφαηλίας να φωνάζει "με είδες μαμά, με είδες;"

όμως είχαμε γυρίσει
-επιτέλους-
σπίτι..

----------------------------

υγ
η φωτογραφία από τον Φάρο, τραβηγμένη όπως πάντα από την Ελένη

Περί Τεχνολογίας και Διακοπών

2009-06-18T09:16:00.000-07:00

"καλέ, έχασα την Ισημερία!!"
"τι σημαίνει, την έχασες;"
"ο explorer δε μου τη βγάζει! αυτό σημαίνει"
"θα δω και θα σου πω"
"πότε βρε Χρόνη; του χρόνου;"
"τώρα θέλεις;"
"εμμμ;"
"καλά"

μετά από λίγο, ο ειδικός απεφάνθη "μόνο στον explorer έχεις πρόβλημα. άσε να δούμε μήπως επανέλθει"
"κι αν δεν επανέλθει;"
"ε, τότε βλέπουμε"
"γράψε μου όμως κάτι να ποστάρω για τους φίλους μου, πως να με βρίσκουν"
"τώρα;"
"όχι του χρόνου!"

έτσι, μου έστειλε ένα mail ενημερωτικό (υποτίθεται), αυτό:
　
"Σας ενημερώνω πως η νέα δνση για την ισημερία είναι http://www.isimeria.com/
Η προηγούμενη δνση http://isimeria.blogspot.com/ αν και θα 'πρεπε να
ανακατευθύνει το πρόγραμμα πλοήγησης που χρησιμοποιείτε στη νέα δνση,
δυστυχώς δεν γίνεται πάντα (πχ γίνεται με Firefox και Chrome, δεν γίνεται με
internet explorer 7,8) "

σε απλά ελληνικά, σημαίνει πως όσοι έχετε τον internet explorer 7,8 δεν με βλέπετε.
οπότε με αποθηκεύετε στην καινούρια μου διεύθυνση http://www.isimeria.com/ και όλα καλά.

αυτά, περί των τεχνολογικών.
　

τώρα τα των διακοπών.

το Σάββατο φεύγουμεεεε..
όμως φέτος, δεν θα σας χάσω και δεν θα με χάσετε.

μια φορά την εβδομάδα θα μπαίνω να σας λέω τα νέα μας, αλλά δεν θα μπορώ να σας επισκέπτομαι συχνά, μιας και στο σπίτι δεν έχουμε ίντερνετ.
θα παίρνω λοιπόν το λατρεμένο asus και θα πηγαίνω βόλτα σε κάποιο καφέ που θα 'χει ασύρματο δίκτυο.
από κει θα επικοινωνώ μαζί σας.

μέχρι λοιπόν να τα πούμε ξανά,
εύχομαι ολόψυχα όλοι μας να περάσουμε ένα όμορφο καλοκαίρι
γλυκό, σαν μια κουταλιά βανίλια βουτηγμένη σ' ένα ποτήρι δροσερό νερό
να είναι απ' αυτά που σίγουρα θα νοσταλγούμε
και η θύμηση του, στην καρδιά να μένει και να μας κάνει να χαμογελάμε πάντα.

τέτοιο να 'ναι

καλή e-αντάμωση από την Αίγινα ξανά!

Οι Παρασκευές..

2009-06-12T09:11:00.000-07:00

Παρασκευή: η τελευταία μέρα του σχολείου

να πλύνω την τσάντα
να τακτοποιήσω τα βιβλία
να φυλάξω τα τετράδια
να ξεδιαλέξω τα μολύβια
να καθαρίσω κασετίνες
να αδειάσω τα συρτάρια του γραφείου
να πετάξω χαλασμένους μαρκαδόρους
να διαβάσω ξανά τις εκθέσεις προτού τις φυλάξω
να κρύψω το πορτοφολάκι του σχολείου
να ευχηθώ να έχει ξανά το Ραφάκι, τον ίδιο δάσκαλο
　
Παρασκευή: η τελευταία μέρα του σχολείου

να ξυπνάμε ξανά στις δεκάμισυ
να 'ρχεται το Ραφάκι, να με φιλάει με γαλατένια φιλιά: "μόνη μου έβαλα το γάλα μαμά!!"
να 'μαστε μαζί μπόλικες ώρες
να μιλάω για "διάβασμα" και να εννοώ μονάχα τα λογοτεχνικά
　
Παρασκευή: η τελευταία μέρα του σχολείου

να γκρινιάζω "πότε θα πάμε στην Αίγινα μαμά;"
να κάνω σχέδια με τον αδερφό μου για το πως θα περάσουμε
για το ποιος θα βουτήξει απ' τον ψηλότερο βράχο
ποιος θα σκαρφαλώσει στο ψηλότερο δέντρο
να βάζω στη βαλίτσα βιβλία
να βάζω τετράδια και μολύβια, γιατί μ' αρέσει να γράφω πολύ

να παίρνω το μικρό τρανζιστοράκι που το θυμάμαι μόνο την ώρα του ύπνου: κάτω απ' το μαξιλάρι, για να με παίρνει ο ύπνος γλυκά

να 'μαι περήφανη, γιατί του χρόνου θα πηγαίνω τετάρτη δημοτικού
..........................................................

έτσι ακριβώς: μόλις στραφώ γρήγορα πίσω, ο παλιός μου κόσμος αναδύεται μεμιάς..

κι ειναι οι φωτεινές στιγμές του τότε
που έρχονται και γίνονται ένα μ' αυτές του σήμερα
κάνοντας τη ζωή μου

χρωματιστή..
　

Γνώσεις..

2009-06-08T09:05:00.000-07:00

σήμερα έμαθα πως:
οι αδερφικές σχέσεις, δεν αλλάζουν ποτέ
("τ' ειν' αυτό; καινούριο τηλέφωνο;"
"ναιι, είναι το δεύτερο μου. τώρα το πήρα! σ' αρέσει;
"εεε"
"κοίτα, μη κρίνεις απ' τη φάτσα! είναι αντοχής, σούπερ ντούπερ! κανονικά δεν προορίζεται για σπίτι, αλλά για εργοτάξιο"
"σιγά! εγώ σου λέω πως με τη μία θα σπάσει"
"πας ένα στοίχημα; όχι πας ένα στοίχημα; για δες!"

και σηκώνομαι κι αρχίζω να πετάω το κινητό μου στον τοίχο, στο πάτωμα, στον διάδρομο, παντού.
ο αδερφός μου, αφού βλέπει πως όντως δεν παθαίνει τίποτα, προτείνει:
"δώσ' μου το εμένα, να δεις πως δεν αντέχει ούτε λεπτό! θα στο σπάσω αμέσως!")
　
έμαθα ακόμα πως:
αν ένα παιδί βάλει κάτι στο κεφάλι του, δεν το βγάζει ποτέ
("αφού σου λέω πως θέλω κιθάρα!"
"είχες κιθάρα και την έσπασες"
"τότε ήμουνα μικρή. τώρα δε θα την σπάσω"
"ολόκληρο πιάνο έχουμε, δε σου κάνει;"
"όχι! εγώ θέλω να τραγουδάω και να παίζω κιθάρα, έτσι!"

και κουνιέται δεξιά-αριστερά τραγουδώντας και κάνοντας πως παίζει κιθάρα

"βρε Ραφάκι;! κάνε πως παίζεις κιθάρα με το πόδι σου!"
"έλααα μαμάαα"
"δίκιο έχει η μάνα σου" πετιέται ο Χρόνης "αυτή είναι η καλύτερη κιθάρα! ούτε οι χορδές να σου σπάνε, ούτε τίποτα! δεν έχεις δει τη μαμά να το κάνει;"
"εγώ έκανα τον Mick Jagger έξυπνε"
"μαμά, αυτό το 'χε δείξει μια φορά το supernatural" ενθουσιάστηκε η Ελένη "ήταν ένας τύπος.."
"σκασμός Ελένη!"
"μα να μη πω τι έγινε;"
"όχι!"

τελικά την πήραμε την κιθάρα.
η πρόταση Rolling Stones καταποντίστηκε άδοξα )
　

τέλος έμαθα, γιατί όλοι πρέπει να τρώμε παγωτά
("να σου πω γιατί πρέπει όλοι να τρώμε παγωτά;"
"όχι!"
"έλα βρε μαμάα.. άσε με να σου πωωω"
"όχι Ραφαηλία! εσύ ειδικά που τρως παγωτό από τα δυο σου χρόνια ακόμα κι άν έξω χιονίζει, δε χρειάζεται να μου πεις τίποτα"
"έλαααα"
"άντε, λέγε.."
"γιατί τρώνε και τα αγάλματα! αυτό το άγαλμα στην Αμερική, κρατάει στο χέρι ένα χωνάκι παγωτό και το σηκώνει ψηλά για να μη το φάνε τα ψάρια!")
..............................................................

ο κόσμος της γνώσης σπίτι μας είναι απέραντος
ένα πράμα σαν το σύμπαν δηλαδή.

ποιος ξέρει αύριο-μεθαύριο τι καινούριο θα μάθω..
ίσως γιατί οι νάνοι είναι κοντοί
ίσως γιατί πρέπει να τρώμε μόνο μιράντας-μπισκοτάκια
ίσως γιατί το βραδυνό θα πρέπει να περιορίζεται αυστηρά, σε μια ομελέτα και μόνο

κι όλ' αυτά, γιατί το Ραφάκι πάντα θα βρίσκει τρόπο να εμπλουτίζει τις γνώσεις μας

(ή μήπως το χαμόγελο μας;)

Εσείς τι θα ψηφίσετε;

2009-06-04T09:04:00.000-07:00

"μαμά, πότε θα πάμε σ' εκείνο το μέρος, που είναι σα ντουσιέρα αλλά δεν έχει τουαλέτα και που μπαίνουμε μαζί;"
"που λες; δεν καταλαβαίνω"
"εκεί που έχει κουρτινάκια και παίρνεις και μένα μαζί σου;"
"και τι κάνουμε εκεί;"
"ψηφίζουμε!"
"ααα.. ε, σε λίγο θα 'χουμε εκλογές, μη βιάζεσαι"
"πότε όμως;"
"κοίτα ανυπομονησία! καλά, ξέρεις τι είναι οι εκλογές;"
"είναι η μπασόκ κι η άλλη"
"η άλλη ποια είναι καλέ;"
"η νουκουδου!"
"ποιά είναι η νουκουδου;"
"η νέα κατάλληλη δημοκρατία"
"κατάλαβα! και δε μου λες, εγώ τι να ψηφίσω;"
"τη μπασόκ!"
"γιατί τη μπασόκ κι όχι τη νουκουδου;"
"γιατί η μπασόκ είναι πιο ωραία λέξη!"
"ωραίο κριτήριο!"
"να σου πω και κάτι άλλο; όταν μπαίνουν οι άνθρωποι στη ντουσιέρα πρέπει να μπαίνουν με σημαιάκια: ή της μπασόκ ή της νουκουδου"
"γιατί να το κάνουν αυτό Ραφαηλία;"
"γιατί όταν κάποιος είναι κουφός και δεν ακούει, να του δείχνει ο άλλος τη σημαία, έτσι!"
και κουνάει το ένα χέρι που κρατάει τη σημαία δεξιά-αριστερά, ενώ δείχνει με το άλλο το υποτιθέμενο σημαιάκι.
"να σου πω και κάτι άλλο: άμα θέλουμε να πετάξουμε κάτι εκεί, να παίρνουμε μαζί μας τενεκεδάκια"
"εννοείς σκουπιδοτενεκέδες;"
"ναι! και να σου πω, άμα κάποιος ειναι άρρωστος και πηγαίνει εκεί, παίρνει μαζί του μία λεκάνη, άμα θέλει να κάνει εμετό!"
"κι όλα αυτά για να ψηφίσει;"
"μπορεί εκεί να 'χει ένα ψυγείο με αναψυκτικά! δηλαδή σίγουρα έχει! και οι γυναίκες οι μεγάλες πρέπει να βάλουν ένα λουλούδι στα μαλλιά για να είναι όμορφες όταν ψηφίζουν"
"εγώ να βάλω λουλούδι;"
"ναι, ναι!"
"δηλαδή, είμαι μεγάλη Ραφάκι;"
"όχι καλέ, μπορείς να βάλεις κι εσύ, αλλά πρέπει να 'ναι τόσο!"
και μου δείχνει ένα μέγεθος σαν το πιατάκι του τσαγιού
"και να το βάλεις εδώ!"
και μου δείχνει ξανά, το σημείο πάνω από τ' αυτί
"σαν την Αλίκη!"
"εε, εγώ γι' αυτό δεν θα πάω να ψηφίσω!"
"γιατίιι;"
"γιατί δεν έχω λουλούδι!"
.........................................................

είναι μία εύλογη δικαιολογία.
κι έτσι ούτε μπασόκ
ούτε νουκουδου
ούτε κανέναν!

κι αν την επόμενη φορά φανώ τυχερή και βρω λουλούδι, ε, τότε τα λέμε στην κάλπη.

Βραβείο Φαντασίας

2009-06-03T09:03:00.000-07:00

την Ελενα και τη Μαρία από τις Συνταγές της Καρδιάς, τις ξέρετε.
όπως έγραψα χτες και στο blog τους, οι συνταγές είναι μόνο ένας λόγος που τις επισκεπτόμαστε.

η παρέα, το χαμόγελο, η καλή διάθεση, η αισιοδοξία μετράνε (για μένα τουλάχιστον) πολύ περισσότερο από μια καλή συνταγή του baba au rum ή του ζελέ φράουλα με γιαούρτι.

όταν λοιπόν, η Ελενα και η Μαρία, για δεύτερη φορά, μου χαρίζουν ένα βραβείο, ένα βραβείο φαντασίας, ένα βραβείο αγάπης
το πρώτο που γίνεται είναι να με κάνουν να χαμογελάω ως χαζή στην οθόνη του υπολογιστή
μετά να μιλάω στην οθόνη του υπολογιστή "αχχ μωρέ, με συγκινήσατε, αχχ μωρέ.. "
μετά να προσπαθώ να ευχαριστήσω την οθόνη του υπολογιστή "πολύ σας ευχαριστώ κορίτσια!"
και τέλος, να κρατιέμαι τελευταία στιγμή, να μη φιλήσω την οθόνη του υπολογιστή!

ευχαριστώ πολύ πολύ Ελενα και Μαρία
ευχαριστώ όχι μόνο για το βραβείο, αλλά και για τη συντροφιά, την παρείστικη διάθεση, το χιούμορ που μοιράζεστε μαζί μας, τον καλό λόγο που έχετε σε όλα.

όσο για τις συνταγές; οι καλύτερες!

εξ άλλου είναι οι Συνταγές της Καρδιάς..
δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά..

Από τις τσούλες στους metallica

2009-05-31T09:02:00.000-07:00

"στ' αλήθεια στο λέω: τηλέφωνο δεν θα σε παίρνω πια!
δικαίωμα σου να βάζεις ό,τι τραγούδι θες, δικαίωμα μου και μένα, να μη τ' ακούω."
"αν στο 'κανα όμως εγώ αυτό.."
"δεν είναι το ίδιο! η μανούλα έχει πάντα εξαιρετικό γούστο!
κι άκου να σου πω: γι' αυτό είναι τα mytones. βάζεις στον καθένα που σε καλεί διαφορετικό κομμάτι. βάλε σε μένα ένα νορμάλ! δεν κατάλαβα δηλαδή, είμαι υποχρεωμένη ν' ακούω "όλες τις τσούλες της γης"; άλλο και τούτο!"
"ουφφφφφφ, καλάααα"
　
την επόμενη μέρα:
"καλά βρε κοριτσάκι μου, ένα κανονικό τραγουδάκι δε μπορείς να βάλεις;
ή τις τσούλες ή τους metallica;"
"αμάν βρε μαμά! με τίποτα δεν είσαι ευχαρστημένη!"
"ααα, θες να 'μαι κι ευχαριστημένη από πάνω; με τι βρε; με τα ουρλιαχτά ή με τις τσιρίδες;
τι να σου πω.. εσύ δεν πρέπει να 'σαι δικό μου παιδί! δε μπορεί: θα μ' άλλαξαν το μωρό στο μαιευτήριο.."
　
κάγχασε το καμάρι μου κι έφυγε, κουνώντας περιφρονητικά την αλογοουρά της και μισοκλείνοντας μ' αυτόν τον χαρακτηριστικό τρόπο που έχει, τα μάτια.
....................................

σήμερα ευτυχώς, ακουγόταν το Maria του Santana

(και από αύριο, καλή βδομάδα, αλλά και καλό μας καλοκαίρι
Maria Mariaaa)
　

Κάμπος - Παγκράτι

2009-05-26T09:01:00.000-07:00

..όλος ο κόσμος έχει γεμίσει με τα λευκά λουλουδάκια της λεύκας.
τα βλέπεις παντού να πετούν, να κυκλοφορούν, να κάθονται σε μαλλιά και κλαδάκια δέντρων.

ο Χρόνης, βγαίνει στο μπαλκόνι, κοίτα γύρω και αναρωτιέται στοχαστικά με το έμπειρο και χαρακτηριστικό ύφος του ηλιοκαμμένου αγρότη, που 'χουν δει τα μάτια του καν και καν!!
"από που το κατέβασε όλο αυτό το χιόνι;"

(σημειωτέον πως ο ηλιοκαμμένος αγρότης, δεν έχει περάσει -εκτός των διακοπών- ούτε μία μερούλα της ζωής του στα όρη, στα ψηλά βουνά)
　
να προσθέσω επίσης, πως δεν λέει όπως όλος ο κόσμος "χτες έβρεξε"
αλλά, ο βουκολικός του εαυτός αναδύεται αίφνης και παρατηρεί "χτες έριξε πολύ νερό!"
　
κι ακόμα να τονίσω, πως φευγαλέα χρησιμοποιεί το ποιητικό "μέριασε" αντί του "παραμέρισε"
και το προχωρημένο "χυλόπιτες" αντί για "χυλοπίτες"
(όταν τον είχα πρωτογνωρίσει, πολύ είχα προβληματιστεί σχετικά μ' αυτό: τι ακριβώς να εννοεί όταν λέει "μ' αρέσουν οι χυλόπιτες";!)
　
Κάμπος - Παγκράτι: 4-0
(κι εκτός έδρας μάλιστα..)
...........................................................

οπωσδήποτε υπάρχουν φορές, που ο επαναστάτης του Κιλελέρ, κοροϊδεύει τον Μικρό Τεχνικό (aka Marilena)

έτσι, εισπράτω ανάλογα χαμόγελα όταν στα υπέρ του slider U600 αναφέρω πως "καθόλου δεν τζογάρει"

ή όταν βρίσκω πολύ γρήγορα, μουσικά κομμάτια δυσεύρετα
(μετά βεβαίως, εκτελώ ένα δικό μου νούμερο χορού τραγουδώντας ταυτόχρονα "είμαι το καλύτερο ψαχτήρι εδωμέσα")

όταν γοητεύομαι από καινούριες λέξεις, τις οποίες βάζω όπου-να'ναι, όπως πχ τη λέξη "τσιμούχες"
("τα μαλλιά σου θέλουν κόψιμο, πετάνε τσιμούχες εδωκιεκεί")

κι ακόμα όταν χρησιμοποιώ το "καζάνι" αντί για την "κατσαρόλα" και το "καζανάκι" αντί για το "κατσαρολάκι" προκαλώντας κάθε φορά, μια ανεξήγητη ευθυμία στον Αγρότη, ο οποίος επιμένει να μου εξηγεί τι σημαίνει ακριβώς "καζάνι" και τι "καζανάκι".
φυσικά εις μάτην..
　
Κάμπος - Παγκράτι: 0-4 λοιπόν

(και εννοείται πως η Νίκη μας Ανήκει, μιας κι ο μικρός Τεχνικός είναι και ο Μοναδικός Μάγειρας του σπιτού..
κι αυτό είναι σα να έχεις τον Διαιτητή, πάντα με το μέρος σου
πιστέψτε με!)
.......................................................
　
　

Ο θαυμαστής!

2009-05-22T09:00:00.000-07:00

αν θέλετε το πιστεύετε: προχτές το απόγευμα, είχα την κατάκτηση μου στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς!

ο Χρόνης ήταν λίγα μέτρα πίσω μου κι εγώ έσκυβα εξεταστικά πάνω από τα μεγάλα καλάθια με το καινούριο εμπόρευμα, όταν τον είδα: μετρίου αναστήματος, παχουλός, με ανοιχτό πουκάμισο ως κάτω, άσπρα μαλλιά κολλημένα επιμελώς στο κεφάλι του, να με κοιτάζει λάγνα και να τραγουδάει ένα τραγούδι του αείμνηστου Ζαμπέτα..

τραγουδούσε τόσο δυνατά, που ο κόσμος γύρω σταματούσε και τον κοίταζε.

όσο εγώ έκανα την αδιάφορη, τόσο αυτός έκανε τσαλίμια με τη φωνή του και είχε τέτοια κέφια, που σε μια στιγμή μου φάνηκε πως λίγο ακόμα και θ' άρχιζε να χορεύει ανάμεσα στα ράφια!

κοίταξα πίσω μήπως δω τον Χρόνη, αλλά εκείνος ως συνήθως ήταν εξαφανισμένος κι ο θαυμαστής άρχισε να 'ρχεται προς το μέρος μου, αρχίζοντας μεν καινούριο τραγούδι, αλλά με την ίδια χάρη, τσαχπινιά και διακριτικότητα που είχε και στο προηγούμενο.

τον άκουγα λοιπόν που ερχόταν τραγουδώντας και χτυπώντας ρυθμικά το κόκκινο καλάθι που κρατούσε, όταν αίφνης φάνηκε ο Χρόνης και του έκανα νόημα γρήγορα: "έλα δω, καλέ!"

ο μεν Χρόνης ήρθε με το πάσο του
ο δε θαυμαστής έφυγε κι αυτός με το δικό του πάσο

κι έμεινα εγώ να υπόσχομαι στον εαυτό μου, πως αν ξαναπατήσω το ποδαράκι μου σ' αυτό το σούπερ μάρκετ, να με φτύσετε!
　

Ο Μάιος των εορτών

2009-05-20T09:00:00.000-07:00

..ο δικός μας Μάιος

έχουμε και λέμε:
δώδεκα του Μαίου, κλείσαμε με τον Χρόνη εικοσιδύο χρόνια γάμου
δεκαεφτά, γιόρτασε η Ελένη μας τα δεκαεννιά της χρόνια
κι αύριο, εικοσιμία, γιορτάζουμε ξανά, η Ελένη κι εγώ.
　
ο Μάιος των εορτών λοιπόν
των επετείων
των γλυκών
της αλλεργίας
των τραγουδιών

του"φφσστ" τα κεράκια που σβύνουν και "να ζήσεις Ελένη και χρόνια πολλά"
(το εθιμοτυπικό απαιτεί να επαναληφθεί το ίδιο ακριβώς ένα λεπτό αργότερα για το Ραφάκι :)

της προσφοράς
της αγκαλιάς
των φιλιών

ο δικός μας Μάιος
.................................................

Χρόνια Πολλά σε όλους!

στους αγαπημένους μας
στους φίλους
(Ελένη και Ελενα, πάντα Καλά να είστε!)

σ' αυτούς που γιορτάζουν το όνομα τους
τα γενέθλια
την επέτειο
την αγάπη τους

κι ακόμα περισσότερο σ' αυτούς, που λόγο να γιορτάσουν έχουν μόνο, γιατί είναι ακόμα Ανοιξη και όλα γύρω φωτεινά!
　

Χρόνια Πολλά (δεκαεννιά χαμόγελα)

2009-05-17T08:59:00.000-07:00

..με το ίδιο ακτινοβόλο χαμόγελο, εδώ και δεκαεννιά χρόνια.
μόνο που αυτό δεν είναι πια φαφούτικο, δεν είναι το χαμόγελο ενός μωρού,
δεν είναι το χαμόγελο ενός παιδιού, που του λείπουν τα μπροστινά δοντάκια,
δεν είναι το χαμόγελο του κοριτσιού που πρωτομπαίνει δειλά στην εφηβεία
ούτε καν το αυτάρεσκο, της όμορφης κοπέλας μπροστά στον καθρέφτη..

αλλά είναι
το αστραφτερό
τρυφερό
γεμάτο κατανόηση
συμπόνια
γεμάτο αγάπη
χρώματα
γεμάτο μουσική
και ζεστασιά

το αγαπημένο χαμόγελο της δεκαεννιάχρονης μας κόρης..

σήμερα, που μετράει δεκαεννιά χρόνια που μπήκε στη ζωή μας
σαν σήμερα, 17 του Μάη, που την κράτησα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου
σήμερα, που χαμογελάει έτσι όπως μας χαμογέλασε δεκαεννέα χρόνια πριν

με το ίδιο ακριβώς ακτινοβόλο χαμόγελο
με τον ίδιο ακριβώς μοναδικό της τρόπο..

σήμερα και πάντα να είναι ευλογημένο το παιδί μας,
σήμερα και πάντα, να χαρίζει την αγάπη της απλόχερα,
σήμερα και πάντα, να λατρεύει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τη ζωή!

Χρόνια της Πολλά!
　

Delivery

2009-05-13T08:58:00.000-07:00

βρίσκομαι στην κουζίνα και μαγειρεύω ως συνήθως διάφορα, με τους ελιγμούς και την ταχύτητα ταχυδακτυλουργού.

σε μια στιγμή έρχεται η Ελένη φουριόζα, ανοίγει το ψυγείο, παίρνει ένα αναψυκτικό και πάει να φύγει το ίδιο βιαστικά και πολυάσχολα, όπως ακριβώς μπήκε.

"περίμενε λίγο βρε μωρό μου!" διαμαρτύρομαι στην ήδη γυρισμένη πλάτη της
"ρίξε μια ματιά σ' αυτά που φτιάχνω! κάτσε να σου πω τα μυστικά της μαγειρικής.
έτσι, που όταν έρθει η ώρα να παντρευτείς, να ξέρεις να τα φτιάχνεις κι εσύ το ίδιο ωραία.."

γυρίζει και με κοιτά με γνήσια απορία:
"μα εγώ δεν θα μαγειρεύω. θα παίρνω delivery"
"τα delivery όμως δεν είναι τόσο νόστιμα. όσο για υγιεινά; δεν το συζητάμε καν!"
"αλλά δεν εννοώ κανονικό delivery μαμάκα μου.
εσύ θα είσαι το delivery μου!"
................................................

ο δρόμος της κατσαρόλας,
δεν θα τελειώσει
ποτέ..

Στο μπάνιο (αύριο η Γιορτή της Μαμάς)

2009-05-09T08:57:00.000-07:00

"μαμά;"
"μμμ"

σκυμένη στη μπανιέρα, καθάριζα τα πλακάκια και σκεφτόμουν πως καλά θα ήταν να κάναμε μια ανακαίνιση, αλλά με τον Χρόνη σε μόνιμη κατάσταση διαβάσματος, σιγά μη το αποφασίζαμε!
κι εκεί που έτριβα τους αρμούς με οδοντόβουρτσα και με την αποφασιστικότητα του μανιακού που έχει κηρύξει μόνιμο πόλεμο στα άλατα, να σου το τό Ραφάκι πίσω μου:

"μαμά;"
"μμμ"
"μαμά, να σε ρωτήσω κάτι;"
"για πες.."

έτριβα κι έτριβα, ως φαντάρος σε καψόνι, περνώντας από τον ένα αρμό στον επόμενο και επιθεωρώντας το αποτέλεσμα κατευχαριστημένη, όταν το Ραφάκι ρώτησε:
"μαμά, θα ήθελες να σου μιλάει η σκιά σου;"
"μου λες που πας και σκέφτεσαι κάτι τέτοια;"
"όμως, θα ήθελες;"
"όχι!"

κάθισα στο γείσο της μπανιέρας και κοίταξα, από το παρατηρητήριο της Ακκας έξω:
μια δεκαοχτούρα κουρνιασμένη σε κάποιο περβάζι, μουρμούρισε κάτι και τίναξε τα φτερά της.
γι' αυτό η Ακκα, κάθεται ώρες ολόκληρες στο παράθυρο του μπάνιου, ρεμβάζοντας πίσω απ' τα κάγκελα: χαζεύει τα πουλιά!

"θα 'θελες να σου μιλάνε τα χέρια σου;"
"δεν θα 'θελα να μου μιλάει κανείς!" γέλασα και πέταξα την οδοντόβουρτσα μέσα στη μπανιέρα.
"να είχες εκατό χέρια;"
"σαν τη Λερναία Υδρα;"
"αυτή, είχε εκατό κεφάλια"
"εγώ, έχω όμως ένα στόμα, που μπορεί να σε κάνει μια μπουκιά, να, για δες!"

και την άρπαξα, τη σήκωσα ψηλά κι έκανα πως τη μασουλάω.
αυτή γέλασε και μ' έσπρωξε
κι έξω απ' το παράθυρο, μια άλλη δεκαοχτούρα,
ήρθε και κάθησε δίπλα στη φίλη της

ή μήπως στη μαμά της;
.....

Αν θα μπορούσα..

2009-05-06T08:56:00.000-07:00

"αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα"
λίγα χρόνια πριν τραγουδούσε ο πρώην Πυξ Λαξ στο ραδιόφωνο, με την ευγενική συνεργασία της Ραφαηλίας, η οποία μόλις τον άκουγε ερχόταν σφαίρα στην κουζίνα, σκαρφάλωνε στο πλυντήριο των πιάτων και τον συνόδευε μ' όλη της την καρδιά!

αφού τέλειωνε το τραγούδι, έκλεινα το ραδιόφωνο και μάθαινα στο Ραφάκι κι ένα τραγουδάκι του
-πάλαι ποτέ συναγωνιστή- Σαββόπουλου:
εδώ είναι Βαλκάνια
δεν είναι παίξε-γέλασε
ντιλέμ ντιλέμ ντιλέμ!
να μαθαίνει από τώρα, εκτός από το χρώμα της θάλασσας και τι ακριβώς σημαίνουν τα Βαλκάνια, αλλά και πως να ζει σ' αυτά.

γιατί εδώ, όντως είναι Βαλκάνια όπως λέει κι ο Σαββόπουλος ή η Antiqua όπως λέει κι ο Πετρόπουλος και όντως ζούμε σε μια χώρα, όπου το πρόβλημα μας δεν είναι μόνο ότι ξεβάφει η θάλασσα, αλλά και πως όλοι, βάζουμε ένα χεράκι να την ξεβάψουμε μια ώρα αρχύτερα.

κι αυτό αφορά, τόσο τα μεγάλα, τα πολύ μεγάλα θέματα, όσο και τα μικρά, που ναι μεν είναι ελάσσονος αξίας, αλλά σου δυσκολεύουν τη ζωή και σε κάνουν να νιώθεις την απαξίωση πάνω σου.

όπως ακριβώς ένιωσα κι εγώ πέρσυ με το θέμα του Δήμου Αθηναίων.
το θυμάστε; εδώ είναι.
φυσικά δεν πήρα ποτέ απάντηση.
και να 'ταν αυτό μόνο..

μερικές φορές αισθάνομαι ως δεύτερος Δον Κιχώτης, που ματαίως κονταροχτυπιέται με τους ανεμόμυλους.
κι εκεί που του τελειώνει η ανάσα κι αποφασίζει πως έχασε τη μάχη, κάτι γίνεται και φτου κι απ' την αρχή.

το τελευταίο "κάτι γίνεται" σε μένα, ήρθε από τη wind:
πριν λίγο καιρό, αντιμετώπισα ένα πρόβλημα μ' αυτήν.
ή μάλλον δύο προβλήματα.
και είχα το δίκιο με το μέρος μου.

ε και;
και με τον Δήμο Αθηναίων είχα το δίκιο με το μέρος μου,
και με την πεταλούδα που βρήκα σε συσκευασία παγωτού, είχα το δίκιο με το μέρος μου,
και με την τράπεζα είχα το δίκιο με το μέρος μου
(εκεί να δείτε το ανατριχιαστικό: ακόμα κι αν γνωρίζει η τράπεζα πως έχει κλαπεί η πιστωτική και η ταυτότητα σου, αυτός που τα πήρε, έχει δικαίωμα να βγάλει δάνειο στο δικό σου όνομα!)
κι έχουν υπάρξει αρκετές καταστάσεις, όπου είχα το δίκιο με το μέρος μου.

στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, σε ελάχιστο χρόνο και τα δύο μου τα προβλήματα, είχαν λυθεί.
δεν είμαι σίγουρη αν είναι και η πολιτική της εταιρείας που συνέβαλλε στο να λυθεί γρήγορα το ζήτημα, όμως είμαι εντελώς σίγουρη, πως τον μεγαλύτερο ρόλο τον έπαιξε ο επαγγελματισμός της κυρίας (Σ.) που το ανέλαβε.
εξυπηρετήθηκα άμεσα, με ευγένεια και με τρόπο που δεν θυμίζει καθόλου την Antiqua που ζω σ' όλη μου τη ζωή.

στην Antiqua για παράδειγμα, ουδείς βλέπει το ρολόι, προκειμένου να κάνει τη δουλειά του.
πριν λίγους μήνες, στις τρεις το μεσημέρι, τηλεφώνησαν από κάποια εταιρεία, η οποία έχει αναλάβει να διαφημίζει τα δάνεια και τις κάρτες κάποιας τράπεζας, για να ενημερώσουν ως προς τις νέες τους προσφορές.
στην παρατήρηση μου, πως η ώρα είναι ακατάλληλη για τέτοιου είδους ενημερώσεις, η τηλεφωνήτρια εξερράγη και:
"τρεις η ώρα είναι κυρία! εμείς δουλεύουμε αυτή την ώρα!"
φώναξε εκνευρισμένη και μου έκλεισε το τηλέφωνο!

καταλαβαίνετε λοιπόν, πως μετά από τέτοιου είδους εμπειρίες, πόση εντύπωση μου έκανε το περιστατικό με την κινητή.

έτσι, για να μη γκρινιάζω μόνο
και για να ελπίζω, πως κάποια στιγμή, πολλά θα διορθωθούν
και θα γίνουν επιτέλους όπως θα πρέπει να είναι.

Πρωτομαγιά η Ημερη

2009-05-01T08:55:00.000-07:00

"μπαμπάαα, δεν έχει καθόλου λουλούδια εδώ!"
διαμαρτυρήθηκε το Ραφάκι, κοιτώντας απογοητευμένα γύρω της.

"Χρόνη, τέτοια αποψίλωση, έκανες ποτέ στη Θήβα;" γέλασα και θυμήθηκα την εποχή του στρατού,έπειτα, έδειξα λίγο πιο κάτω στη Ραφαηλία "να μωρό μου, εκεί έχει μερικές μαργαριτούλες ακόμα"

το καλλωπιστικό δάσος της Καισαριανής είχε αδειάσει από τα αγριολούλουδα, αλλά είχε γεμίσει με κόσμο που περήφανα κρατούσε τα πρωτομαγιάτικα στεφάνια του
-στο παράλληλο μονοπάτι που βαδίζαμε εμείς όμως, δεν υπήρχε σχεδόν κανείς.
όλοι προτιμούσαν τα εύκολα μέρη κι έτσι ήμασταν σχεδόν μόνοι
μόνο η Μαρία διαμαρτυρόταν κάθε τρείς και λίγο "γέρασα πια, που με φέρατε; τι νομίζετε, πως είμαι αυτή που ήμουν κάποτε και πήγαινα παντού;"

ο Χρόνης έφτιαχνε το στεφάνι, με τα λουλούδια που του πηγαίναμεη Ελένη τραβούσε φωτογραφίες
η Μαρία μάζευε λουλούδια για το βάζο
το Ραφάκι έψαχνε για μαργαριτούλες
κι εγώ θυμόμουν τη μητέρα μου και τις παλιές πρωτομαγιές..

"μεγάλωσαν πια τα κορίτσια" ψιθύρισα κι η Μαρία
"τ' είπες;" με ρώτησε
"τα παιδιά!" φώναξα "μεγάλωσαν"
σταμάτησε η Μαρία και κοίταζε την Ελένη και τη βαφτισιμιά της συγκινημένη,
"έλα" της είπα, να τη προλάβω μη μου δακρύσει και της έδειξα ένα μέρος απόμερο "τι λες; πάμε να καθήσουμε;"
"πάμε"
"ελάτε παιδιά!"

ο Χρόνης τέλειωσε το στεφάνι και το θαυμάσαμε όλοι
"αχχχ, τι ωραίοοοο.. και του χρόνου!"
το κρέμασε στο δέντρο από πάνω μας μέχρι να φύγουμε, μη μας τσαλακωθεί
τα παιδιά έφαγαν κρουασάνεμείς καραμέλλες
ήπιαμε δροσερό νεράκι
το Ραφάκι φωτογράφιζε τα πάντα με το μεγαλύτερο zoom που υπήρχε στο κινητό
και γω τράβηξα τη Μαρία κοντά μου και τη φίλησα, γιατί προτύτερα την είχα μαλλώσει..

"τσαφ!" ακούστηκε κι απέναντι μας η Ελένη, μας τράβηξε φωτογραφία
ενώ από πάνω μας τα σύννεφα έτρεχαν σ' έναν ουρανό, απίστευτα καθαρό και γαλάζιο
κι ήξερα ήδη,
πως ήταν το σημερινό απόγευμα της Πρωτομαγιάς
ένα από αυτά, που η θύμηση του θα μ' έκανε να χαμογελάω
πάντα..

Στιγμές

2009-04-27T08:54:00.000-07:00

η τηλεόραση παίζει τους Αθλιους.
μπαίνει η Ελένη στο δωμάτιο και ρίχνοντας μια ματιά στην οθόνη, φωνάζει ενθουσιασμένη:
"αα, αυτό το ξέρω! το 'χω δει!
είναι, οι λυπημένοι, οι αξιοθρήνητοι!"
............................................................

ο Χρόνης δίπλα μου με βοηθάει να παραγγείλω μια ωραία θήκη για το κινητό
(ολόκληρη συλλογή έχω, αλλά, δύσκολα μπορώ να αντισταθώ σε μια καινούρια)

έχω κολλήσει λοιπόν, σε μια γαλάζια, σιλικόνης απ' το Hong Kong που μου αρέσει πολύ και τσακ-τσουκ, την αγοράζουμε χωρίς πολλά πολλά.

εγώ είμαι απολύτως ικανοποιημένη, ο Χρόνης όμως θέλει να μου διευρύνει τους ορίζοντες και προτείνει:
"έλα να δεις, έχει κι άλλες πληροφορίες"
"τι πληροφορίες;"
"γι' αυτόν που τις πουλάει. θέλεις να πάμε να δούμε;"
"τι να δούμε;"
"πως τον λένε"
"Χο Τσι Μινχ;"
............................................................

η Ραφαηλία κι η Ελένη μαλλώνουν.

"ξέρετε κάτι; βαρέθηκα! στ' αλήθεια βαρέθηκα!"
"δεν τη μαζεύεις λέω εγώ;" διαμαρτύρεται η Ελένη "μου 'δωσε μια σπρωξιά στο λαιμό και κόντεψε να με πνίξει!"
"μπράβο Ραφαηλία!"
"κι ούτε συγγνώμη δε ζήτησε!"
"καλά, δε ντρέπεσαι; έκανες ό,τι έκανες, συγγνώμη γιατί δε ζήτησες, ε;"
"μαμάα! δεν το 'θελααα. κατά λάθος την έσπρωξααα"
"κατά λάθος, ε; από μόνο του το χέρι σηκώθηκε κι έριξε μία στην Ελένη!
και η συγγνώμη τι έγινε μου λες; την έφαγε η Μαγδάλω με το στόμα το μεγάλο;"
"όχιιιι. ήθελα να ζητήσωω"
"αλλά;"
"αλλά φρίκαρα"
............................................................

"Ελένη, θέλεις ένα γκρίζο μολύβι;"
"μμμ όχι. δεν μου αρέσει το γκρίζο"
"αφού βάζεις μαύρη σκιά! το γκρίζο μολύβι, γιατί δεν σου αρέσει;"
"ε, αφού δεν μ' αρέσει;"
"βρε πάρτο και άπλωνε το στα βλέφαρα! θα είναι πολύ ωραίο!"
"δε μου λες;"
"ναι;"
"τα βλέφαρα είναι αυτά που είναι σαν κούπες;"
............................................................

καλή βδομάδα να 'χουμε
και λίγη ζέστη παρακαλώ, μπορώ να παραγγείλω;
:))

(στη φωτογραφία η Νέλλυ
τραβηγμένη από την Ελένη)

Οι Σκορπιοί κι ο Rocker

2009-04-24T08:53:00.000-07:00

οι Scorpions στην Ελλάδα!
το αγαπημένο συγκρότημα, σε μια μοναδική συναυλία στο γήπεδο Καραϊσκάκη, φέτος το καλοκαίρι, στις 6 Ιουλίου!
μαζί τους, ο "δικός μας" Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

οι θρυλικοί Σκορπιοί σ'ενα special reunion συναντούν τον απόλυτο Rocker.
οι μεν Scorpions θα απογειώσουν το γήπεδο με όλα τα παλιά τους τραγούδια
ο δε Rocker, θα ερμηνεύσει και το "Αρμενία Μάνα μου", εκτός των κλασσικών πλέον επιτυχιών του "η Σούπα" και "ο Κουμπάρος".

όμως, δεν θα κλείσει έτσι απλά η βραδιά, χορεύοντας μόνο στους ρυθμούς της ξένης και ντόπιας rock!
στη σκηνή, το δικό μας αστέρι, εκτός απ' τα τραγούδια του, θα εκμυστηρευτεί στους Scorpions και στο φανατικό του κοινό το νούμερο της βαφής των μαλλιών του!!

μη το χάσει, ΚΑΝΕΙΣ!
εκτός απ' τον θρίαμβο του Holiday, του Wind of Change και του Κουρσάρου
θα μάθετε και το πολυπόθητο νούμερο της L'Oréal Paris

γιατί σας αξίζει..

Xρόνια Πολλά!

2009-04-21T08:52:00.001-07:00

η Ραφαηλία γελάει.

η Ραφαηλία μου χαϊδεύει τα μαλλιά και προσπαθεί να με παρηγορήσει.
η Ραφαηλία θυμώνει και κλείνεται στο δωμάτιο της, νιώθοντας πως την αδικούν κατάφωρα.
η Ραφαηλία κρύβεται πίσω απ' τα έπιπλα και φωνάζει "μπαμ!" μ' όλη της τη δύναμη, κάνοντας με να πετάγομαι μέχρι το ταβάνι απ' την τρομάρα μου.

το Ραφάκι ήρθε στη ζωή μας όταν δεν τo περιμέναμε.
το Ραφάκι γεμίζει με φως την κάθε μας μέρα.
το Ραφάκι μοιράζει απλόχερα την αγάπη, το χαμόγελο και την καρδιά του..

το Ραφάκι μας, σήμερα γιορτάζει.

Χρόνια Πολλά, λοιπόν, στο μωρό μας
Χρόνια Πολλά
Χαρούμενα
Χρόνια Ομορφα
Χρόνια Καλά

Χρόνια Ευλογημένα
να έρθουν στη ζωή της.

με τη δική μας την αγάπη, πάνω απ' το κεφαλάκι της, να τη σκεπάζει

και του Θεού την ευχή, να την φυλάει,
πάντα.

Χριστός Ανέστη!

2009-04-19T08:52:00.000-07:00

Χριστός Ανέστη!

με αγάπη
με υγεία

Χρόνια Πολλά!

Mεγάλη Βδομάδα

2009-04-13T08:51:00.000-07:00

Kι αν κάποτε τα φρένα σου μ' αλήθεια, φως της αστραπής,

χτυπήσει ο Κύρης τ' ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!

Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!

Δεν είν' αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!

Κ. Βάρναλης

σήμερα και όλη τη Μεγάλη Βδομάδα, νηστεύουμε και από σχόλια.

να είστε καλά.

Μαμά, μάνα, μαγειρίτσα

2009-04-10T08:50:00.000-07:00

η Ραφαηλία

το πρωί:
"καλημέρα μωρό μου! έλα, ξύπνα, σιγά-σιγά.. σχολείο.."
"να χουζουρέψω λίγο μαμά;"

το μεσημέρι:
"ορίστε και μια πετσέτα καθαρή για τα χεράκια σου"
"ευχαριστώ μάνα"

το βράδυ:
"σ' αρέσει το φαί που σου 'φτιαξα Ραφάκι μου;"
"πολύ!!! είσαι η καλύτερη μαγειρίτσα!"

H συμπυκνωμένη τηλεόραση.

2009-04-08T08:49:00.000-07:00

criminal minds, law and order, csi
friends, er, invasion, Dexter,
αλλά και Frasier, L Word, Boston Legal
ακόμα και παλιές σειρές, όπως Hill Street Blues ή Star Trek.

o,τιδήποτε εκτός από τη συμπυκνωμένη βλακεία του Λάκη του Γλυκούλη
ή τη συμπυκνωμένη διαταραχή, του άλλου Λάκη, του Λαζούλη.

τηλεόραση δεν βλέπω σχεδόν καθόλου.
μόνο σειρές, που μου κατεβάζει το Ελενάκι, κι αυτό γίνεται χρόνια τώρα.

έτσι, δεν πήρα είδηση, με πόσα αντιπαθητικά πρόσωπα πλημμύρισε η τηλεόραση.
με πόσα αντιπαθητικά θέματα, ασχολούνται αυτά τα πρόσωπα.
"γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλη μύτη;"
"για να μυρίζω καλύτερααα"
και δώσ' του να χώνουν τη μύτη τους, στις ξένες υποθέσεις.

δεν ξέρω..
δεν ξέρω, ποιον αφορούν όλα αυτά που βγαίνουν στη φόρα
σε ποιους απευθύνονται
αν υπάρχουν καν, κάποιοι που τα παρακολουθούν.

βλέποντας λοιπόν τηλεόραση αυτές τις μέρες, κατέληξα, πως το καλύτερο που είδα, μακράν των άλλων, είναι αυτή η εξαιρετική διαφήμιση:

ένα ζευγάρι, μες στον χειμώνα, φτάνει με το αυτοκίνητο του, ψηλά σ' ένα βουνό.
βρίσκουν κάποιον τσοπάνη, που κάθεται σε μια καρέκλα στην πλαγιά, σταματούν και τον ρωτούν:
"ντομάτες έχετε;"
"έχουμε!" απαντάει εκείνος

το ζευγάρι περιμένει, περιμένει, ο τσοπάνης τους χαμογελάει, το ζευγάρι απορεί και μετά από λίγο, ρωτάει:
"τι περιμένουμε;"
"το καλοκαίρι" απαντάει ο τσοπάνης, με άκρα φυσικότητα.

κι αυτό τα λέει όλα:
τόσο για τις ντομάτες
όσο και για την τηλεόραση σήμερα..

Bόλτα στο Λουτράκι

2009-04-05T08:48:00.000-07:00

γλουπ, γλουπ, γλουπ, κατάπινε τα χιλιόμετρα το αυτοκινητάκι μας και γω κοιτούσα απ' το καθρεφτάκι τα παιδιά στο πίσω κάθισμα: το Ραφάκι που τραγουδούσε
"γεια σου χαρά σου Βενετιά
πήρα τους δρόμους του Νοτιά"
και την Ελένη που έκανε μούτρα.

οδηγούσε ο Χρόνης, προσεκτικά όπως πάντα, προσεκτικά κοιτούσα κι εγώ τα διπλανά αυτοκίνητα χαζεύοντας τους οδηγούς και τους συνοδηγούς δίπλα μας.

Λουτράκι κι ανοιξιάτικο απόγευμα.
αλλιώς το θυμόμουν, αλλιώς ήταν.

δυο κορίτσια στην παραλία, πουλούσαν χειροποίητα κοσμήματα κι έφτιαχναν κοτσιδάκια.
πήρα το μωρό μας απ' το χέρι και πήγαμε στη μια κοπέλα.
"ένα κοτσιδάκι θα μας φτιάξετε; ροζ και γαλάζιο, παρακαλώ;"
"να βάλω και λίγο κίτρινο;" χαμογέλασε η καλλιτέχνις
"να βάλεις"
και το Ραφάκι κάθησε στο παγκάκι, έτοιμο για την κομμωτική.

δέκα λεπτά αργότερα, ένα γλυκό κοτσιδάκι, κρεμόταν απ' το κεφαλάκι της.

είχε κόσμο στο Λουτράκι:
παρέες που κάθονταν στα τραπεζάκια πάνω απ' την παραλία
οικογένειες που βολτάρανε νωχελικά
ζευγάρια που προχωρούσαν αγκαλιά
παιδιά που έκαναν ποδήλατο και πατίνια
κι άλλα που έτρεχαν απλά, πάνω-κάτω

δίπλα στη θάλασσα, άσπρα βότσαλα, στρογγυλά.

ο ήλιος κρύφτηκε πίσω απ' τα σύννεφα κι άρχισε να κάνει ψύχρα
τα παιδιά όμως, εξακολουθούσαν να τρέχουν
ή να κάνουν ποδήλατο και πατίνια
και όμορφα, δεκαπεντάχρονα κορίτσια, περπατούσαν σε τριάδες χαχανίζοντας
(είναι παράξενο, πως τα κορίτσια βολτάρουν σχεδόν πάντα σε μονό αριθμό)
οι δρόμοι, μέσα στην πόλη, όμως, άδειοι

ήρθε η Ελένη κι ήθελε να γίνουμε φίλες
"αφού μου 'βγαλες το λάδι, όλη μέρα;" μισοαγανάκτησα
όμως εγώ, δεν μπόρεσα να ανταποδώσω, αν και πολύ θα το 'θελα!

έτσι, συνεχίσαμε τη βόλτα περπατώντας αργά, στα δρομάκια του Λουτρακίου

και πιο μετά, παίρνοντας το δρόμο του γυρισμού
και πιο μετά, φτάνοντας σπίτι μας
όπως ανοίγαμε τις πόρτες του αυτοκινήτου για να βγούμε έξω
όλα τα λουλουδάκια από τις νερατζιές είχανε πλημμυρίσει τα πεζοδρόμια
κι η ευωδιά τους κολυμπούσε στον αέρα, γύρω μας
τρυπώνοντας αμέσως στην καρδιά μας, με μια ευκολία μοναδική.

κι η ώρα ήταν περασμένες επτά
όμως, ακόμα είχε φως..

Αι Θύραι

2009-04-02T08:47:00.000-07:00

- Eλένηη, έφτιαξα ένα εξαιρετικό ringtone!
περίμενε, περίμενε: μη το ακούς ακόμα.
κάτσε να στο στείλω και βάλ' το απευθείας ως ήχο κλήσης: θα τρελλαθείς!

- εντάξει, στείλε.

- ..έρχεται.
είναι της εποχής μου. ξέρεις ποιος το λέει;

- ο Ευριπίδης;

ακούμε λοιπόν από τον Ευριπίδη, τον Σοφοκλή και τον Αισχύλο, ένα κομμάτι από το αρχαίο και πασίγνωστο "riders on the storm"
(the doors)

To Σάββατο της Γης

2009-03-29T08:46:00.000-07:00

μια βδομάδα σχεδόν, το Ραφάκι είχε τρελλαθεί με την "ώρα της γης".
τους είχε μιλήσει γι' αυτό ο δάσκαλος στην τάξη και η μικρή είχε καταλάβει μεν την όλη κίνηση, αλλά κάπου τα μπέρδεψε, με αποτέλεσμα να γυρίζει σ' όλο το σπίτι και να μας ανακοινώνει με μεγάλη της χαρά, πως "το Σάββατο θα μας κλείσουν τα φώτα και θα ζούμε με κεριά!"

επιτέλους έφτασε το πολυπόθητο Σάββατο και λίγη ώρα πριν την έναρξη της συσκότισης, ήρθε τρέχοντας μ' ένα σακίδιο στην πλάτη και μια μικρή ομπρέλα, ανοιχτή πάνω από το κεφάλι της.

"τι είν' αυτά μωρό μου;" τη ρώτησα απορημένη
"θα δεις μαμά!" απάντησε φουριόζα και γύρισε να φύγει, όταν πρόλαβα και την άρπαξα απ' το μανίκι
"την ομπρέλα, τι τη θες;"
"για τους κεραυνούς φυσικά!" με αποστόμωσε και έφυγε τρέχοντας να κάνει και τις άλλες ετοιμασίες της.

γελώντας μόνη μου, έβαλα ρεσσώ στα φαναράκια, τα άναψα, είπα στον Χρόνη να κλείσει τους υπολογιστές και στις οκτώμισυ ακριβώς, κατεβάσαμε το γενικό.

εμείς και κανείς άλλος στη γειτονιά.

το Ραφάκι πήρε τηλέφωνο τη Δήμητρα κι απ' τον ενθουσιασμό τους, τσίριζαν η μια στην άλλη, μ' όλη τη δύναμη της φωνής τους.
ο Χρόνης κι εγώ καθήσαμε στο τραπέζι υπό το φως των ρεσσώ
κι ο μεν Χρόνης διαπίστωνε ενθουσιασμένος πως "έτσι θα ήταν τα παλιά τα χρόνια κι οι άνθρωποι πιο κοντά ο ένας στον άλλον (θα ήταν)"
εγώ δε, είχα ανοίξει το wi fi του κινητού μου και προσπαθούσα να βρω ασύρματο, αφύλακτο δίκτυο να δω αν θα τα καταφέρω να μπω.

ασύρματο δίκτυο βρήκα και τον κωδικό τον πέτυχα, αλλά δε μπορούσα να μπω, μάλλον λόγω μακρινού σήματος.

έτσι, φώναξα στο Ραφάκι να πάμε στο μπάνιο παρέα και το Ραφάκι ήρθε τρέχοντας, κρατώντας το φαναράκι της και κουνώντας το, κατευχαριστημένη πάνω-κάτω όσο εγώ έκανα μπάνιο.
ζαλίστηκα κι έτοιμη ήμουν να πέσω, αλλά το μωρό μου, μου 'λεγε κάθε τόσο:
"ωραία δεν σου φωτίζω μαμά;" και λυπόμουν να της πω για το κάβο ντόρο που μου 'κανε στη μπανιέρα.

μ' αυτά και μ' αυτά, πέρασε η ώρα κι επιτέλους ανοίξαμε τον γενικό.
φως παντού και γκρρρρ το ψυγείο που ξεκίνησε και τα μάτια μας να ανοιγοκλείνουν.
η Ραφαηλία έτρεξε, άνοιξε το σακίδιο της κι έβγαλε από μέσα ένα μπουκάλι νερό και καραμέλες.
μας τις μοίρασε πανευτυχής κι έτσι, μ' αυτόν τον Ραφαηλένιο επίλογο, τέλειωσε η μέρα της γης.

πολύ αργότερα, την έβαλα στο κρεββάτι να χαζέψει τηλεόραση και να κοιμηθεί.
τη χάιδεψα, τη φίλησα, τη σκέπασα
μετά πήγα στον Χρόνη που διάβαζε στον υπολογιστή του
και τέλος, μαζεύοντας τα παιχνίδια της Ραφαηλίας από ΠΑΝΤΟΥ, σκέφτηκα αν η Ελένη, που είχε βγει από νωρίς, περνούσε καλά.
.......
πολύ πολύ αργότερα, πήγα ξανά στο δωμάτιο των παιδιών, να δω αν όλα ήταν εντάξει.
η τηλεόραση έπαιζε τη Μικρή Γοργόνα
η Ραφαηλία κοιμόταν βαθιά
τα αστεράκια στο ταβάνι την κοίταζαν
και το πάπλωμα, είχε πέσει το μισό στο πάτωμα.

έκλεισα την τηλεόραση, μάζεψα το πάπλωμα, άναψα το φως της νύχτας, έσκυψα να τη φιλήσω
κι έτσι όπως τη σκέπαζα, κάτι θυμήθηκα και σήκωσα το πάπλωμα να δω τα ποδαράκια της: φυσικά φορούσε τις κάλτσες της ακόμα..

χαμογελώντας αναρωτήθηκα πότε επιτέλους θα κόψει αυτή τη συνήθεια κι έπιασα να τραβάω απαλά τα καλτσάκια, για να τα βγάλω.
το Ραφάκι, κούνησε τα δαχτυλάκια, τεντώθηκε, μουρμούρισε κάτι στον ύπνο της

κι ένα ακόμα ευλογημένο Σάββατο είχε τελειώσει.

Γενέθλια

2009-03-26T08:45:00.000-07:00

δύο χρονάκια Ισημερία.

δυο χρόνια:

με χαμόγελα
με φίλους
με λίγη θλίψη που και που
με γέλια
με αγάπη
με νεύρα
με χαρά
με απογοήτευση
με αστεία
με εκπλήξεις
με οικειότητα
με άποψη
με τρυφερότητα
με βόλτες στο δικό σας blog
με νοσταλγία
με διάλογο
με γκρίνια
με μοίρασμα
με αισιοδοξία
με μουσική

δύο χρονάκια Ισημερία

(και πως περάσαν
τόσο γρήγορα
στ' αλήθεια.. )